Św. Maria Magdalena

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
krakowski
Gmina
Igołomia-Wawrzeńczyce
Miejscowość
Wawrzeńczyce
Metropolia
Krakowska
Diecezja
Krakowska
Dekanat
Wieliczka
Parafia
Św. Marii Magdaleny
Tagi
rzeźba religijna rzeźba XIX wieku św. Maria Magdalena
Miejsce przechowywania
ołtarz główny
Identyfikator
DZIELO/08878
Kategoria
rzeźba
Ilość
1
Czas powstania
1877 rok
Technika i materiał
drewno, techniki rzeźbiarskie, polichromia, złocenie, srebrzenie
Wymiary podstawowe
wysokość – 135 cm
Uznanie autorstwa 4.0

Dzieje zabytku

Rzeźba została wykonana w 1877 roku przez Pawła Turbasa. W 1983 roku Adam Rachtan przeprowadził pełną konserwację ołtarza.

Opis

Pełnoplastyczna, drążona od tyłu, drewniana rzeźba stojąca po prawej stronie ołtarza głównego. Maria Magdalena stoi w lekkim kontrapoście, z głową przechyloną na prawo. W prawym ręku trzyma puszkę na wonności, lewą, opuszczoną wzdłuż ciała, podtrzymuje draperie szat. Ma owalną twarz o pełnych policzkach i wysokim czole. Niewielkie oczy i usta, wąskie brwi. Długie, falowane włosy opadają jej na oba ramiona. Jest ubrana w sięgającą ziemi, srebrzoną suknię oraz obfity, długi, złocony płaszcz, którego poła okrywa głowę postaci. U dołu, spod szat, widoczne są czubki jej butów. Włosy, karnacja oraz buty polichromowane; szaty srebrzone i złocone.

Zarys problematyki artystycznej

Maria Magdalena jest utożsamiana z jawnogrzesznicą, która nawróciła się po spotkaniu z Jezusem. Towarzyszyła mu aż do śmierci i jako pierwsza przekazała apostołom wieść o zmartwychwstaniu. W prawej ręce trzyma balsaminkę, czyli naczynie z olejem, które odwołuje się do sceny obmycia nóg Zbawicielowi oraz faktu przyniesienia przez nią do grobu Jezusa wonności służących do namaszczenia ciała. Przedstawienie jest przykładem dziewiętnastowiecznej rzeźby dobrej jakości artystycznej, której autor prawidłowo oddał proporcje, elementy stroju i zindywidualizował rysy twarzy postaci.

Stan zachowania / Prace konserwatorskie

Dobry.

Streszczenie

Figura św. Marii Magdaleny została wykonana w 1877 roku przez Pawła Turbasa i ustawiona po prawej stronie ołtarza głównego. Jest przykładem dziewiętnastowiecznej rzeźby dobrej jakości artystycznej, której autor prawidłowo oddał proporcje, elementy stroju i zindywidualizował rysy twarzy postaci.

Bibliografia

Janicka-Krzywda Urszula , "Patron – atrybut – symbol", Poznań 1993
"Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. 1: Województwo krakowskie", Warszawa 1953
Marecki Józef, Rotter Lucyna, "Jak czytać wizerunki świętych. Leksykon atrybutów i symboli hagiograficznych", Kraków 2013

Jak cytować?

"Św. Maria Magdalena", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2021, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/sw-maria-magdalena

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności