Sakralne Dziedzictwo Małopolski

MAŁOPOLSKIE MIEJSCOWOŚCI

Zobacz więcej Miejscowości

LUDZIE ZWIĄZANI Z MAŁOPOLSKĄ

Zobacz więcej Ludzie

SZTUKA MAŁOPOLSKI

Zobacz więcej Dzieła

TRASY WYCIECZEK

Zobacz więcej Zwiedzaj Małopolskę

Cyfrowe Archiwum

Archidiecezji Krakowskiej

Scenariusze lekcyjne

Blog

Z życia Pracowni

Inwentaryzacja Opactwa OO. Cystersów w Szczyrzycu A.D. 2025
Małopolskie zabytki

Nowe materiały na portalu SDM: Kościół Świętej Jadwigi Śląskiej w Waksmundzie
Małopolskie zabytki

Nowe materiały na portalu SDM: kościoły Sieprawia i Krzyszkowic
Ikonografia

Matka Boska Gromniczna
Zobacz więcej

Dzieła

Zdjęcie nr 1: Ołtarzyk przenośny w formie tryptyku z ruchomymi skrzydłami, predellą i zwieńczeniem. W polu głównym Ukrzyżowanie. W centrum kompozycji Jezus wiszący na krzyżu, przybity trzema gwoździami, z głową opadającą na prawe ramię, o widocznej muskulaturze, przewiązany w biodrach białym, cienkim perizonium. Pod krzyżem św. Maria Magdalena ukazana frontalnie klęczy, obejmując rękami krzyż, w lewej trzyma białą chustkę, którą dotyka stopy Jezusa. Maria unosi głowę, wzrok kieruje na ukrzyżowanego. Ma pociągłą twarz, duże oczy, długi nos i wąskie usta, włosy opadają jej na ramiona i plecy. Jest ubrana w jasnoróżową suknię, spod której widać zielone rękawy i żółty płaszcz, który zakrywa jej lewy bark i nogi. Po lewej stronie krzyża, pogrążona w żalu stoi Matka Boska. Została przedstawiona jako dojrzała kobieta, z opuszczoną głową i rękami złożonymi w modlitwie. Jest ubrana w różową suknię, białą podwikę i granatowy maforion lamowany złotem. Po prawej stronie krzyża stoi św. Jan, który patrzy na Jezusa, prawą rękę składa na piersi, lewą wskazuje ziemię. Ma małą, okrągłą twarz, okoloną krótkim zarostem, długie włosy opadają mu na ramiona i plecy. Jest ubrany w zieloną suknię i obszerny, czerwony płaszcz, który zakrywa mu prawe ramię i prawą nogę. Nad głowami świętych postaci nimby. Przed krzyżem, na ziemi stoi naczynie na wonne oleje, w tle widać zarys Jerozolimy. Większą część tła zakrywają skłębione, granatowe, rozświetlone miejscami obłoki. Skrzydła tryptyku są malowane dwustronnie, każde podzielona na dwa pola. Na awersie umieszczono sceny Pasji. Na lewym u góry Modlitwa w Ogrójcu, poniżej Biczowanie. Po prawej stronie Cierniem koronowanie powyżej Niesienia krzyża. Na rewersie po lewej stronie Zwiastowanie ponad św. Erazmem, a po prawej Nawiedzenie nad św. Zofią z córkami. Scena Modlitwy w Ogrójcu rozgrywa się w trzech planach. Z przodu, przy dolnej krawędzi widoczni śpiący uczniowie. Na drugim planie klęczący z rozłożonymi rękami Chrystus, przed którym pojawił się anioł trzymający krzyż oraz kielich. Tło stanowi skała i widok miasta z oddali. Biczowanie zostało zakomponowane jako scena wielopostaciowa, w której centralnie umieszczono zwróconą w prawo postać Jezusa przywiązanego do niskiego słupa, odzianego jedynie w perizonium, z koroną cierniową na głowie. Chrystus obraca głowę przez lewe ramię. Za nim dwóch mężczyzn, przed nim kolejny, wszyscy są biczownikami, u jednego widać z dłoniach uniesioną rózgę; czwarty okręca sznur wokół słupa. Za nimi grupa mężczyzn w szpiczastych czapkach z otokami, jeden z nich trzyma pochodnię. Z prawej strony, w tle widać ścianę budynku. W centrum Koronowania cierniem widoczna jest postać siedzącego Chrystusa o związanych rękach i skrzyżowanych stopach, osłoniętego jedynie czerwonym płaszczem spiętym pod szyją. Wokół niego trzech mężczyzn: dwóch patykami zakłada koronę cierniową, trzeci wkłada Chrystusowi w dłonie liść palmy. W tle postacie halabardników oraz ukazane perspektywicznie ściany budowli. Na pierwszym planie Niesienia krzyża widoczna z prawego profilu postać Jezusa uginającego się pod ciężarem niesionego krzyża, a wokół niego ciasno stłoczona grupa mężczyzn. Jeden z nich, Szymon Cyrenejczyk, próbuje pomóc Chrystusowi, pozostali to żołnierze, pilnujący Zbawiciela. Ten, który stoi z prawej strony kompozycji, trzyma w lewej ręce sznur krępujący ręce Chrystusa, a w prawej unosi kij. W tle widać postaci: z prawej między żołnierzami głowy Marii i Marii Magdaleny, z lewej dwóch mężczyzn, dalej widok miasta i rozświetlone niebo. Scena Zwiastowania ma typową ikonografię i układ. Po prawej stronie kompozycji za pulpitem klęczy Maria, składając lewą rękę na piersi, prawą zwraca w stronę anioła, który unosi się na obłokach po lewej stronie. Anioł w prawej ręce trzyma kwiat lilii, ponad nim, na tle rozświetlonego nieba unosi się gołębicą Ducha Świętego. Nawiedzenie ma kompozycję wieloplanową. Z przodu Maria wita się ze św. Elżbietą. Kobiety ściskają sobie ręce i obejmując, patrzą na siebie. Za nimi św. Józef i św. Joachim witają się na progu domu. W tle architektura i fragment drzewa na tle niebiesko-białego nieba. Święty Erazm został przedstawiony w bogato dekorowanym stroju biskupim: w ciemnej sutannie, białej komży, wzorzystej kapie i rękawiczkach; na głowie infuła. Stoi z księgą w prawej ręce i pastorałem w lewej. Po prawej stronie, na dole kompozycji widoczne krwawiące wnętrzności świętego. Na tło przedstawienia składa się szeroki krajobraz z wijącą się rzeką i wzgórzami na horyzoncie oraz zachmurzone niebo. Święta Zofia została ukazana z trzeba córkami. Stoi centralnie, z prawą nogą wysuniętą do przodu, spogląda w niebo, prawą ręką przytrzymuje księgę, w wyciągniętej lewej ma krzyż, na głowie ma koronę. Po jej prawej stronie córka ubrana w białą suknię i pomarańczowy płaszcz, po lewej dwie kolejne. Stojąca z nich bliżej ma zieloną suknię i jasny płaszcza, ustawiona dalej ma czerwoną suknię i zielony płaszcz, prawą ręką przytrzymuje oparty ostrzem o ziemię miecz. Za nimi zachmurzone niebo. Sceny zostały ujęte profilowanymi ramami. Nastawę ustawiono na predelli w kształcie leżącego prostokąta z wklęsłymi ściankami bocznymi zakończonymi wolutami i zamknięto zwieńczeniem w formie przerwanego przyczółka dekorowanego ząbkowaniem. Struktura polichromowana na niebiesko, płyciny na zielono, profile i ornament na złoto.
ołtarz

Tryptyk Różańcowy

Zdjęcie nr 1: Nastawa ołtarzowa architektoniczna, jednoosiowa, jednokondygnacyjna ze zwieńczeniem ustawiona na cokole z wyodrębnionymi po bokach prostopadłościanami. Ołtarz kamienny prostopadłościenny, ujęty po bokach esownicami, z przodu flankowany kanelowanymi lizenami, w centrum płaskorzeźbione gorejące serce. Nastawa flankowana parą kolumn o kapitelach korynckich, dźwigających belkowanie wyłamane na ich osi, przerwane przez pole środkowe, w partii fryzu dekorowane rozetami. Całe pole środkowe wypełnia nisza w formie stojącego prostokąta z obrazem Matki Boskiej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską, ujęta złoconą, profilowaną ramą. Na belkowaniu ustawione dwa wazony z bukietami kwiatów. Kondygnacja flankowana uszami utworzonymi z ażurowego akantu z kampanulami. Zwieńczenie w formie stojącego prostokąta zakończonego kluczem z rozetą, ujętego z trzech stron ażurowym akantem. W polu obraz św. Józefa z Dzieciątkiem w formie stojącego prostokąta o ściętych narożach, w ramie dekorowanej ażurowym ornamentem roślinnym. Całość zakończona medalionem z monogramem Marii otoczonym obłokami, w glorii promienistej. Struktura polichromowana w kolorze jasnoniebieskim, z niebieskimi i czerwonymi detalami, kolumny, profile i ornamentyka złocone, elementy dekoracji srebrzone.
ołtarz

Ołtarz boczny

Zdjęcie nr 1: Iluzjonistyczną dekoracją malarską pokryto ściany kaplicy oraz strefę ponadcokołową: ściany tarczowe, pendentywy wokół stiukowych kartuszy herbowych oraz czaszę kopuły i wnętrze latarni. Ściany dolnej części podzielono na dwie strefy. Dolną tworzą zlokalizowane w narożach ścian iluzjonistycznie malowane pary nisz o konchach wypełnionych muszlą. W niszach ukazano osiem stojących frontalnie postaci starców, bez atrybutów i nimbów. Zapewne w ten sposób przedstawiono proroków lub apostołów. Każda z postaci ubrana jest w tunikę oraz płaszcz. Różnicuje je jedynie układ rąk, sposób kształtowania zarostu oraz kolorystyka szat. W drugiej strefie w przyłuczach arkad ukazano całopostaciowe przedstawienia uskrzydlonych aniołów trzymających narzędzia męki Pańskiej. Na ścianie wschodniej anioł prezentuje chustę Weroniki (z prawej) oraz latarnię (z lewej). Po bokach wejścia do kaplicy na ścianie północnej po prawej stronie anioł trzyma lancę i koronę cierniową, a po lewej krzyż. Z kolei na ścianie wschodniej po prawej ukazano anioła z drabiną, a po lewej z gąbką na trzcinie. Natomiast na ścianie południowej, po obu stronach zwieńczenia nagrobka, przedstawiono z prawej anioła z włócznią, a po lewej anioła z wiązką do biczowania. W tej strefie bezpośrednio przy łukach arkad wyobrażono leżące postacie geniuszy malowanych w technice en grisaille. Pod arkadą na ścianie wschodniej (ołtarzowej), ukazano dolną część owalnego jasno ugrowego baldachimu z lambrekinem i zielone, opadające paludamentum, rozsuwane kotarowo przez dwa uskrzydlone anioły. Dekoracja stanowi oprawę dla wiszącego tu obrazu Matki Boskiej z Dzieciątkiem w bogato rzeźbionej ramie. Z kolei na ścianie zachodniej wyobrażono monumentalną scenę Zdjęcia z krzyża. Jest to zwarta kompozycja ogniskująca się na wysokim drewnianym krzyżu, z którego ściągane jest martwe ciało Chrystusa. Z dwóch stron dłuższych ramion krzyż podtrzymują dwaj aniołowie. Ciało Jezusa opuszczane jest na białym pasie tkaniny przewiązanym pod jego ramionami. Chrystus ze zwisającą głową ma ręce ułożone wzdłuż ciała. Biodra przepasane ma białym perizonium. Jego skrzyżowane nogi są ugięte i jeszcze przybite gwoździem do krzyża. Gwóźdź wyciąga z nich obcęgami mężczyzna w niebieskiej, podwiniętej koszuli. Ciało opuszczają dwaj mężczyźni widoczni za poprzecznymi ramionami krzyża, trzymający końce taśmy. Człowiek z lewej strony w niebieskiej koszuli dodatkowo odbiera drugą białą taśmę od mężczyzny ubranego w szaroczarny strój. Osoba ta stoi na drabinie opartej o poprzeczne ramię krzyża. Drugi mężczyzna za krzyżem, w brązowej koszuli, lewą ręką trzyma koniec taśmy, a w uniesionej prawej młotek. Ciało Zbawiciela podtrzymuje lewą ręką kolejny mężczyzna stojący tyłem do widza na drugiej drabinie opartej o lewe ramię krzyża. Jest on ubrany w krótkie brązowe spodenki i bladozieloną koszulę. Pod krzyżem stoi zwarta siedmioosobowa grupa. Najprawdopodobniej z prawej strony ukazano św. Jana i Matkę Boską, na środku dwóch żołnierzy w ostro zakończonych hełmach, dwie kobiety, w tym zapewne Marię Magdalenę i starca widocznego z lewej strony kompozycji. Na ścianach tarczowych nad gzymsem wyobrażono po bokach okrągłych okien siedzących czterech ewangelistów i czterech ojców Kościoła. Na ścianie wschodniej znalazł się z prawej św. Jan z orłem, który w dziobie trzyma złoty kałamarz, a po lewej św. Mateusz rozmawiający z aniołem. Z kolei na ścianie południowej po lewej stronie przedstawiono św. Marka z lwem oraz św. Ambrożego trzymającego w prawej ręce naczynie z wylewającym się miodem. Na ścianie zachodniej z lewej znalazł się czytający św. Augustyn z sercem na dłoni, a z prawej św. Grzegorz Wielki z widoczną za nim tiarą i sową. Na ścianie północnej po lewej ukazano św. Hieronima z leżącym lwem, a po prawej stronie św. Łukasz z wołem. W pendentywach wykonano malarską dekorację w formie wijącej się wstęgi, na tle której widnieją stiukowe kartusze rollwerkowe, o owalnych kaboszonowych polach czwórdzielnych w krzyż. Po stronie wschodniej w pendentywach znajdują się dwa puste kartusze z niezachowanymi herbami. Natomiast herby zachowały się w pendentywach po stronie zachodniej. Na pendentywie północno-zachodnim: Jastrzębiec, Nowina, Gozdawa, Pobóg, a na południowo-zachodnim Gryf, Kotwicz, Kotwicz, Zabawa. W kopule wyobrażono Koronację Matki Boskiej adorowanej przez różnych świętych. Scenę koronacji Marii przez Trójcę Świętą przedstawiono w części wschodniej czaszy. Ukazana frontalnie Maria klęczy ze złożonymi rękami do modlitwy na obłokach. Ma owalną twarz okoloną jasnymi długimi włosami rozsypującymi się na jej ramiona. Na uniesionej ku górze głowie ma ubraną zsuwającą się białą chustę okrywającą włosy. Madonna ubrana jest w zasłaniający jej ramiona bladoniebieski płaszcz, opadający po bokach na obłoki. Nieznacznie wyżej z prawej strony na obłokach siedzi Bóg Ojciec. Wyobrażono go w trzech czwartych w prawo. Jest to starszy mężczyzna o siwych włosach i brodzie. W wyciągniętej prawej ręce nad głową Marii wraz z Chrystusem trzyma złotą koronę w typie zamkniętym. Z kolei w lewej podtrzymuje glob ze złotym krzyżykiem. Bóg Ojciec na głowie ma tiarę papieską. Ubrany jest w szaro-niebieską szatę oraz wzorzystą złotą kapę narzuconą na ramiona i spiętą pod szyją klamrą, z połami okrywającymi nogi. Naprzeciwko siedzi Chrystus widoczny w trzech czwartych w lewo z twarzą ukazaną w profilu. W wyciągniętej prawej ręce trzyma wraz z Bogiem Ojcem koronę, a lewą podtrzymuje złote berło. Chrystus ma jasne włosy opadające puklami na ramiona i podobną krótką brodę. Na głowie ma otwartą złotą koronę. Został przedstawiony z nagim torsem, na którym zaznaczono przebity bok. Jego postać otacza narzucony na ramiona bladoczerwony całun udrapowany w formie płaszcza. Nad koroną bliżej głowy Boga Ojca widoczna jest gołębica Ducha Świętego otoczona świetlistym otokiem. Ponad sceną koronacji wokół otworu do latarni wyobrażono wirujące złocisto-szare obłoki, na tle których widać uskrzydlone główki aniołków oraz postacie mniejszych i większych aniołków, które muzykują na różnych instrumentach, bądź też trzymają gałązki palmowe lub kwiaty albo kwiaty rozsypują. Uskrzydlone główki aniołków widoczne są także pośród obłoków, na których klęczy Madonna. Z prawej strony koronacji wyobrażono dwóch biskupów. Starszy, być może św. Wojciech, został przedstawiony w postawie półklęczącej w trzech czwartych w lewo. Prawą ręką zdaje się wskazywać na scenę koronacji, lewą zaś przyciska do piersi. Ma odkrytą głowę z widocznymi siwymi włosami i taką samą brodą. Ubrany jest w niebiesko-zielonkawą kapę ze złotym kapturem zakończonym chwostem. Na ziemi przy jego stopie widoczna jest złota infuła. Świętemu przyglądają się dwaj aniołowie widoczni z tyłu. Za nim klęczy młodszy biskup z leżącym przy nim na ziemi pastorałem i mieczem. Zapewne jest to św. Stanisław ze Szczepanowa. Święty ukazany został frontalnie z prawą ręką przyciśniętą do piersi, a z lewą nieznacznie odsuniętą w bok. Ma pociągłą twarz o krótkich jasnych włosach i podobnym zaroście. Ubrany jest w albę oraz szaro-bordową kapę o złotym kapturze. Przy jego kolanach stoi złota infuła, a za nim widoczny jest anioł z gałązką palmową. Za św. Stanisławem w rozwianych szatach klęczy św. Jadwiga Śląska, którą identyfikuje bryła kościoła widoczna przy jej stopach. Postać Jadwigi ukazano w profilu z założonymi rękami przed sobą. Na głowie ma niewielką złotą koronę, spod której widoczna jest biała chusta okrywająca włosy. Ubrana jest w bladoczerwoną suknię przepasaną w talii i narzucony na ramiona bladoszkarłatny płaszcz z gronostajowym kołnierzem i obszyciem. Za św. Jadwigą stoi inna święta z odsłoniętą lewą ręką wspartą o bok. Brak atrybutu nie pozwala na jej identyfikację. Ukazano ją w trzech czwartych w prawo z głową w profilu. Ma owalną twarz z wydatnym nosem. Na głowie ma niewielką złotą koronę, spod której widać jasną chustę okrywającą włosy. Ubrana jest w złocisto-szarą suknię z krótkimi rękawami i bladoczerwony rozwiany płaszcz. Pomiędzy obiema kobietami widać dwie postacie uskrzydlonych aniołów. Za świętymi siedzi z otwartą księgą wyobrażony frontalnie św. Jana Kanty. Jest to mężczyzna w średnim wieku z wysokim czołem, krótkimi brązowymi włosami i podobną brodą. Ubrany jest w bladofioletową togę akademicką z gronostajową peleryną. Trzymana przez niego księga ma czerwone okładki. Obok św. Jana Kantego namalowano czteroosobową grupę starszych mężczyzn. Pierwszy z nich, ujętych w trzech czwartych w prawo, zdaje się przyklękając, odbierać prawą ręką palmę męczeństwa podawaną mu przez widocznego nad nim anioła. Lewą ma ułożoną wzdłuż ciała. Ma podłużną twarz widoczną z profilu, otoczoną białymi włosami i spiczastą białą brodą. Ubrany jest w rozwianą jasnobeżową szatę przewiązaną w pasie i taki sam płaszcz narzucony na prawe ramię. Lewy rękaw tuniki jest podciągnięty, odsłaniając przedramię ręki. Na lewej nodze widoczny jest sandał. Za nim przedstawiono klęczącego w ujęciu trzech czwartych w lewo zakonnika eremitę, być może św. Pawła Pustelnika w białym habicie paulińskim. Zakonnik na wysokości bioder ma rozsunięte ręce. Jego twarz o wydatnym nosie otacza krzaczasta, długa, biała broda oraz białe włosy. W głębi za nim częściowo widać dwóch innych brodatych mężczyzn w beżowych szatach. Jeden z nich trzyma w dłoni palmę. W niewielkiej odległości za grupą mężczyzn na pierwszym planie klęczy na obłoku ukazany frontalnie św. Jacek. W rękach uniesionych na wysokości piersi trzyma wieżycową, złotą monstrancję i figurę Matki Boskiej. Dominikanin został przedstawiony z wysokim łysym czołem i wianuszkiem siwiejących włosów. Jego pociągła twarz o wyrazistym nosie i wąskich, nieznacznie zaciśniętych ustach pozbawiona jest zarostu. Ubrany jest w dominikański habit z czarnoniebieskim płaszczem. Z lewej strony sceny koronacji namalowano grupę czterech świętych. Na pierwszym planie widać klęczącego św. Stanisława Kostkę, wspartego na długim kiju z przywiązanym do niego węzełkiem. Święty został przedstawiony w profilu. Ma młodzieńczą, owalną twarz z krótkimi brązowymi włosami i rumianymi policzkami. Ubrany jest w bladobeżowy płaszcz, spod którego widać jasnoseledynową szatę. Za Stanisławem Kostką wyłania się w półpostaci św. Jan Nepomucen z drewnianym krzyżem podtrzymywanym lewą ręką. Jest to dojrzały mężczyzna o pociągłej twarzy, z brązowymi włosami i brodą. Z prawej strony św. Stanisława Kostki ukazano stojące dwie zakonnice, św. Kingę i zapewne bł. Salomeę. Kingę ukazano frontalnie w kontrapoście z głową uniesioną ku niebu w jasnobeżowym habicie klaryski wpadającym w brąz. Księżna prawą ręką przyciska do piersi bryłę soli, a w opuszczonej lewej trzyma kwiat lilii. U jej stóp widać model kościoła klasztornego w Starym Sączu. Obok stoi najprawdopodobniej bł. Salomea. Ukazano ją w mocnym kontrapoście, z dłońmi splecionymi na piersi i spojrzeniem skierowanym ku ziemi. Ubrana jest w rozwiany szaroniebieski habit i jasny welon. Wnętrze latarni wypełniają uskrzydlone głowy aniołków na tle złocisto-szarych obłoków.
polichromia ścienna

Polichromia w kaplicy Branickich

Zdjęcie nr 1: Obraz w kształcie stojącego prostokąta z wielofiguralną sceną ukazującą św. Jana Kantego oraz księdza Grzegorza Jana Zdziewoyskiego. Prawą część kompozycji zajmuje sylwetka zwróconego w trzech czwartych w prawo, klęczącego św. Jana Kantego o fizjonomii mężczyzny w podeszłym wieku, z siwymi włosami i zarostem, ubranego w togę profesorską. Głowę świętego okala jasny nimb. Prawą lekko zgiętą w łokciu rękę wyciąga w kierunku znajdującego się po lewej stronie kompozycji ołtarza, lewą ujmuje sylwetkę klęczącego po prawej stronie księdza Zdziewoyskiego ukazanego według zasad perspektywy hieratycznej. Twarz duchownego o krótkim, brązowym zaroście i wyrazistych rysach dojrzałego mężczyzny przejawia tendencje oddania cech portretowych. Ukazany w pozie modlitewnej kapłan ubrany jest w sutannę oraz komżę, na ramionach ma białą, haftowaną złotą nicią stułę. Po lewej stronie kompozycji widoczne jest częściowo retabulum ołtarzowe. Na mensie znajduje się niewielki obraz ukazujący Matkę Boską i Męża Boleści (Misericordia Domini). Do ołtarza prowadzi nakryty czerwonym dywanem stopień, na którym leżą atrybuty świętego – otwarta księga oraz biret. Powyżej, w lewym, górnym rogu, pośród obłoków ukazana jest Trójca Święta z sylwetką Jezusa w czerwonym płaszczu po lewej stronie, Boga Ojca w kremowej sukni i granatowym płaszczu po prawej stronie oraz unoszącą się ponad nimi gołębicą Ducha Świętego na tle promienistej glorii i rozświetlonych obłoków. Bóg Ojciec i Jezus wspierają dłonie na znajdującym się pośrodku niebieskim globie ziemskim zwieńczonym złotym krzyżem. Prawą stronę kompozycji zajmują ukazane w pozie modlitewnej postaci bł. Świętosława ze Sławkowa, ubranego w albę i czerwony ornat oraz bł. Ludowiki z Kęt w habicie tercjarki franciszkańskiej, z krucyfiksem i różańcem w dłoniach. Ponad nimi, pośród obłoków unosi się sylwetka ubranego w biało-czerwone szaty anioła trzymającego w dłoniach wieniec laurowy i wieniec różany. W lewym, dolnym rogu malowidła znajduje się napis „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / ET BEATO IOANNI CANTIO / S(ACRAE) T(HEOLOGIAE) DOCTORI ET PROFESSORI / ALM(AE) ACCAD(EMIAE) CRAC(OVIENSIS) PATER GRE/GORIVS IOANNES ZDZIEWOY/SKI A ŁASKO ART(IS) PH(ILOSOPH)IAE DO/CTOR. CAPELLANVS PRIMVS A FVN/DATIONE HVIVS CAPELLAE B(EATI) IOAN NIS CANTIJ POSVIT. / A(NNO) D(OMINI) 1653”. Pozostałe umieszczone są poniżej postaci bł. Ludowiki – „V(ENERABILIS) VIRGO LVDO/VICA MATHEI / CIVIS KEN(TENSIS) FILIA B(EATVUS)” oraz ponad sylwetką bł. Świetosława ze Sławkowa – „SVIETOSLAUS / SLAVKOVIENSIS”. Obraz ujęty jest profilowaną, złoconą ramą.
obraz

Św. Jan Kanty z fundatorem Grzegorzem Zdziewoyskim

Zobacz więcej

Cyfrowe archiwum

Zdjęcie nr 1 dla obiektu archiwalnego: [Acta actorum vicarialia coram Johanne de Goslaw]
Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie

[Acta actorum vicarialia coram Johanne de Goslaw]

Zdjęcie nr 1 dla obiektu archiwalnego: Protocollon exhibitorum in Ecclesiasticis ex anno 1836
Archiwum Archidiecezji Lwowskiej

Protocollon exhibitorum in Ecclesiasticis ex anno 1836

Zdjęcie nr 1 dla obiektu archiwalnego: Illustrissimo et Reverendissimo in Christo Patre Domino Domino Petro Tylicki Dei et Apostolice Sedis Gratia Episcopo Cracoviensis Duce Severiensis Acta actorum causarum sententiarum tam interloquutoriarum quam definitivarum decretorum obligationum, quietationum, recognitionum, constitutionum procuratorum etc. etc. coram Admodum Reverendo Domino Thoma Oborski I. V. Doctore Canonico Vicario in Spiritualibus et Officiali generali Cracoviensis in anno Domini Millesimo Sexcentessimo Decimoquarto Cuius Indictio duodecima Pontificus SS. D. N. D. Pauli Divina providentia Papae quinti Anno decimo foeliciter incipiunt
Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie

Illustrissimo et Reverendissimo in Christo Patre Domino Domino Petro Tylicki Dei et Apostolice Sedis Gratia Episcopo Cracoviensis Duce Severiensis Acta actorum causarum sententiarum tam interloquutoriarum quam definitivarum decretorum obligationum, quietationum, recognitionum, constitutionum procuratorum etc. etc. coram Admodum Reverendo Domino Thoma Oborski I. V. Doctore Canonico Vicario in Spiritualibus et Officiali generali Cracoviensis in anno Domini Millesimo Sexcentessimo Decimoquarto Cuius Indictio duodecima Pontificus SS. D. N. D. Pauli Divina providentia Papae quinti Anno decimo foeliciter incipiunt

Zdjęcie nr 1 dla obiektu archiwalnego: Acta actorum episcopalium R. D. Constantini Feliciani in Szaniawy Szaniawski, episcopi Cracoviensis, ducis Severiae per annos 1724 - 1727 conscripta. Volumen II
Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie

Acta actorum episcopalium R. D. Constantini Feliciani in Szaniawy Szaniawski, episcopi Cracoviensis, ducis Severiae per annos 1724 - 1727 conscripta. Volumen II

Zobacz więcej

Partnerzy serwisu

Województwo Małopolskie Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie Archidiecezja Krakowska Archiwum Krakowskiej Kapituły Katedralnej Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności