Stryszów

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
wadowicki
Gmina
Stryszów
Tagi
Armia Krajowa bunty Jan Długosz konfederacja barska księstwo zatorskie rejestr poborowy starostwo lanckorońskie szkoła
Autor opracowania
Artur Karpacz
Uznanie autorstwa 4.0

Zabytki

Parafie

Zdjęcie nr 1: Płaskorzeźba o głębokim reliefie, w formie stojącego prostokąta z przedstawieniem modlącego się na skale Chrystusa w otoczeniu trzech śpiących apostołów. W centrum kompozycji postać klęczącego Chrystusa, zwróconego w trzech czwartych w lewo, z głową skierowaną niemal frontalnie oraz z dłońmi złożonymi w geście modlitwy. Twarz ma owalną, o wysokim czole, wąskich, oczach i nosie, małych ustach, okoloną krótką brodą i włosami rzeźbionymi w silnie skręcone pukle opadające na ramiona. Ubrany jest w luźną, laserowaną na czerwono tunikę, o szerokich, odwiniętych rękawach oraz złoty płaszcz zarzucony na lewy bok postaci, opadający z tyłu na nogi i z przodu na ziemię, silnie drapowany w łamane i misowe fałdy. Na pierwszym planie, w lewym dolnym rogu św. Jan ukazany jako śpiący, siedzący na lewej nodze, z ugiętą prawą przytrzymywaną obiema rękami przy korpusie, zwrócony jest w trzech czwartych w lewo, z głową opadającą na prawy bark. Twarz ma kwadratową, o zamkniętych, migdałowatych oczach, wąskim nosie i małych ustach, okoloną silnie kręconymi w rurkowate pukle włosami, sięgającymi ramion, z grzywką. Ubrany jest w czarną, luźną tunikę oraz czerwony płaszcz zarzucony na lewe ramię i zawinięty wokół nóg, przylegający do ciała. W prawym dolnym rogu śpiący św. Piotr, ukazany jako siedzący, z wysunięta do przodu lewą nogą, na prawej opiera łokieć ręki podtrzymującej jego opadającą głowę, lewa ręka spoczywa na kolanie. Zwrócony jest w trzech czwartych w prawo, z głową skierowana w przeciwną stronę. Twarz ma kwadratową, o zamkniętych, migdałowatych oczach, wąskim nosie i małych ustach, okoloną krótką, siwą silnie kręconą brodą oraz krótkimi włosami, z łysiną na głowie. Ubrany jest w granatową, luźną tunikę i srebrny płaszcz zarzucony na ramiona, zapięty pod szyją i opadający na nogi. Na trzecim planie, za skałą nad św. Janem wyłania się półpostać śpiącego św. Jakuba, opartego prawą ręką na skale, na której spoczywa jego głowa. Twarz ma kwadratową, o zamkniętych, migdałowatych oczach, wąskim nosie i małych ustach, okoloną krótką, brązową, silnie kręconą brodą. Ubrany jest w czerwoną, laserowaną tunikę i złocony płaszcz zarzucony na głowę i ramiona. W oddali, w lewym górnym rogu przy sztachetowym płocie widoczne są niewielkie trzy postacie Judasza i żołnierzy idących mostkiem. Tło w postaci zielonych pól. Płaskorzeźba ujęta profilowaną ramą. U spodu przedstawienia napis „Renovatum 1856 / Pinxyt Sitarski”.
płaskorzeźba

Modlitwa Chrystusa w Ogrójcu

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta z przedstawieniem Matki Boskiej z Dzieciątkiem unoszącej się pomiędzy członkami bractwa i wiernymi. Maria ukazana jest w całej postaci, zwrócona frontalnie, z głową skierowaną w lewo, stoi na globie i na sierpie księżyca. Na lewym przedramieniu podtrzymuje Dzieciątko, w prawej dłoni trzyma berło. Maria ma pełną twarz, o okrągłych oczach i małym nosie, okoloną długimi, brązowymi włosami opadającymi wzdłuż ramion. W partii szat obraz przesłania płaskorzeźbiona sukienka, w postaci złoconej sukni o srebrzonym, akantowym wzorze oraz srebrzony płaszcz o złoconym, akantowym wzorze, narzucony na ramiona i podtrzymywany prawą ręką z przodu postaci. Maria ma na głowie płaskorzeźbioną koronę zamkniętą. Dzieciątko zwrócone jest w trzech czwartych w prawo, lewą ręką podtrzymuje jabłko królewskie, prawą błogosławi. Ma okrągłą twarz, o pełnych policzkach, okrągłych oczach skierowanych do góry, małym nosie i pełnych ustach, okoloną krótkimi, brązowymi włosami. W partii szat przesłonięte jest płaskorzeźbioną, złoconą sukienką o akantowym wzorze. Na głowie ma płaskorzeźbioną, zamkniętą koroną. Po prawej stronie Marii znajdują się dwie postacie członków bractwa w kapturach na głowach, z rękami złożonymi w geście modlitwy. Po lewej stronie Marii dwie postacie kobiece zwrócone w trzech czwartych, z rękami złożonymi w geście modlitwy. Postacie zostały ukazane na tle zachmurzonego brązowo-żółtego nieba, rozświetlonego wokół głowy Marii i Dzieciątka. W górnych narożach obraz dekorowany złoconym ornamentem rocaille'owym z kwiatami.
obraz

Najświętsza Maria Panna Niepokalanie Poczęta (Najświętsza Maria Panna Pocieszenia)

Zdjęcie nr 1: Grupa Ukrzyżowania ustawiona jest na belce tęczowej o falistym zarysie gzymsu z wyodrębnionym pośrodku cokołem z podwieszonym wazonem. Umieszczony na cokole krzyż jest flankowany fragmentami przerwanego półkolistego przyczółka z podwieszonymi wazonami. Do krzyża przybita jest trzema gwoździami pełnoplastyczna figura umarłego Chrystusa. Jego ciało przedstawiono w dużym zwisie, o układzie ramion w kształcie litery „V”, z głową opadającą na prawe ramię oraz stopami skrzyżowanymi w układzie prawa na lewą. Twarz ma pociągłą, o zamkniętych oczach, dużym nosie i otwartych ustach, okoloną krótką brodą oraz kręconymi w grube pukle włosami. Na głowie ma koronę cierniową. Ciało szczupłe o schematycznie zaznaczonych elementach anatomicznych. Perizonium złocone, krótkie, zawiązane na prawym boku, ze zwisem tkaniny. Pionowa belka krzyża zakończona tabliczką z napisem „J.N. / R.J.”, podtrzymywaną przez nadlatujące z góry putto. Na ramionach poprzecznej belki krzyża dwa putta. Na wewnętrznych krawędziach przerwanego przyczółka flankującego krzyż, siedzą dwa putta, a na zewnętrznych ustawione są rzeźby Marii i św. Jana. Po lewej stronie krzyża pełnoplastyczna figura Marii zwróconej w trzech czwartych w lewo z uniesioną głową i splecionymi dłońmi. Ubrana jest w różową suknię ze złoconymi lamówkami i niebieski płaszcz z takimiż lamówkami zarzucony na głowę i ramiona, przewiązany z przodu postaci. Po prawej stronie krzyża pełnoplastyczna figura św. Jana zwróconego w trzech czwartych w prawo, z uniesioną głową i prawą ręką w geście błogosławieństwa, lewą zaś wyciągniętą w bok. Ma pełną twarz okoloną silnie kręconymi włosami sięgającymi ramion. Ubrany jest w zieloną tunikę ze złoconymi lamówkami oraz czerwony płaszcz z podobnymi lamówkami przewiązany diagonalnie przez lewe ramię. Polichromia ciała figur naturalistyczna.
rzeźba

Grupa Ukrzyżowania

Zdjęcie nr 1: Rzeźba pełnoplastyczna, ustawiona na prostej podstawie o nieregularnym kształcie oraz na niewielkim, rzeźbionym fragmencie skały. Chrystus zwrócony jest frontalnie, z uniesioną głową, skierowaną w prawo, stoi w kontrapoście z wypchniętym w bok lewym biodrem i wysuniętą do przodu prawą nogą. W lewej ręce trzyma drzewce zakończone krzyżem z czerwoną chorągwią ze złoconym krzyżem, prawą unosi w geście błogosławieństwa. Twarz ma kwadratową o wysokim czole, dużych oczach skierowanych do góry, krótkim nosie i pełnych ustach, okoloną krótką brodą oraz kręconymi włosami opadającymi na plecy. Z jego głowy wychodzą trzy wiązki złoconych promieni. Ciało ma szczupłe o delikatnym modelunku mięśni, z zaznaczonymi śladami męki. Biodra przewiązane są ściśle przylegającym, srebrzonym perizonium oraz złoconym płaszczem zarzuconym na prawą nogę i opadającym z tyłu postaci. Między stopami Chrystusa wije się wąż. Polichromia ciała naturalistyczna.
rzeźba

Chrystus Zmartwychwstały

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta. W centrum przedstawienie św. Mikołaja z Jezusem i Marią unoszących się na obłokach w górnej części dzieła. Święty ukazany w całej postaci, frontalnie, lewą ręką podtrzymuje księgę z trzema kulami, prawą unosi z dłonią w geście błogosławieństwa. Twarz ma kwadratową z wysokim czołem, o starczych rysach, dużych oczach, prostym nosie i pełnych, rozchylonych ustach, okoloną siwą, kręcona brodą oraz siwymi, kręconymi włosami, sięgającymi ramion. Święty ubrany jest w strój biskupa wschodniego: biały sticharion, żółty sakkos z palicą przy boku oraz omoforion, na stopach ma buty. Po lewej stronie świętego znajduje się szaflik z trójką dzieci. Po jego prawej stronie postać młodzieńca, o pełnej, rumianej twarzy, okolonej jasnymi, kręconymi włosami, ubranego w niebieską tunikę sięgającą kolan oraz jasnoczerwony płaszcz zapięty na prawym ramieniu. Chłopiec trzyma tacę z karafką i dwoma kubkami. Postacie ukazane we wnętrzu. W górnej części obrazu centrycznie rozchodzące się, rozświetlone obłoki. W prawym górnym rogu siedząca na obłoku postać Chrystusa, skierowanego w trzech czwartych w lewo, który w lewej ręce trzyma księgę, a w prawej, opartej na globie, berło. Ubrany jest w czerwoną tunikę i biały płaszcz. Księgę podaje mu putto. W lewym górnym rogu siedząca na obłoku postać Marii, zwróconej w trzech czwartych w prawo, w obu wyciągniętych w przód dłoniach trzyma omoforion. Ubrana jest w jasnoróżową tunikę, przepasaną w talii, niebieski płaszcz i zielony welon.
obraz

Św. Mikołaj

Zdjęcie nr 1: Chrzcielnica kamienna, ustawiona na dwustopniowej podstawie, na planie półkola. Stopa na planie koła, na wysokim cokole, gładka. Trzon prosty, nodus gruszkowaty, ujęty dwoma pierścieniami. Podstawa czary wklęsło-wypukła. Czara półkolista z imitacją puklowania, z wyodrębnionym brzegiem. Pokrywa drewniana, profilowana, z sześcioma kabłąkami podtrzymującymi cokół, na którym stoi grupa rzeźbiarska Chrztu Chrystusa.
chrzcielnica

Chrzcielnica

Zdjęcie nr 1: Szafka w formie stojącego prostokąta ujęta szeroką ramą zamkniętą łukiem segmentowym nadwieszonym z uskokiem. Drzwiczki obwiedzione profilowanymi listwami, na dwóch zawiasach z podłużnymi okuciami. Dziurka od klucza z trójkątnym okuciem.
inne dzieła sztuki

Szafka na oleje święte

Zdjęcie nr 1: Ambona przyścienna, wisząca, z dostępem od zakrystii. Kosz na rzucie prostokąta z wypukłą ścianką frontową, z dodatkowym podestem od strony prezbiterium, ustawiony na niewielkiej podstawie dekorowanej muszlą, z podwieszeniem w formie zwężającego się cokołu ozdobionego ornamentem roślinnym, zakończonym szyszką. Ścianki kosza dekorowane płycinami w kształcie kwadratu o wklęsłych narożach wypełnionymi dekoracją złożoną z akantu, rozet i kratki regencyjnej. Naroża ścianki przedniej zdobione zwisami utworzonymi z wstęgi i kratki regencyjnej oraz ornamentu roślinnego. Parapet w formie gzymsu. Zaplecek w kształcie pionowego prostokąta, dekorowany w polu profilowaną płyciną z ornamentem roślinnym i płaskorzeźbioną figurą św. Stanisława. Baldachim powtarzający plan kosza, ujęty niepełnym belkowaniem, dekorowanym z trzech stron szczytami, z fragmentami zwróconego na zewnątrz przerwanego, wolutowego przyczółka, stanowiący podstawę dla figury anioła. Na podniebieniu baldachimu gołębica Ducha Świętego w glorii promienistej. Struktura polichromowana w kolorze jasnozielonym ze złoconymi i srebrzonymi profilami oraz ornamentyką. 
Figura anioła pełnoplastyczna, zwrócona jest w trzech czwartych w prawo, w silnym kontrapoście, o esowato wygiętej sylwetce, z głową skierowaną w górę. Obiema rękami obejmuje trąbę, na której gra. Twarz ma pociągłą, o dużych oczach skierowanych w górę, zadartym nosie i pełnych ustach, okoloną silnie kręconymi włosami. Anioł ubrany jest w zapinaną z przodu na guziki, obcisłą kamizelkę z bufiastymi, krótkimi rękawami i wysokim kołnierzem, w pludry i pończochy, wokół bioder ma zawieszony płaszcz, podwiązany po bokach. Skrzydła duże, złożone po bokach postaci. Polichromia ciała naturalistyczna, strój złocony, ze srebrzonymi detalami. 
Po wewnętrznej stronie fragmentu lewego przerwanego przyczółka napis: „odnowiono 1841. / ołtarze 3. tęcę i ambonę / przez Malarza z Tar/nawy Andrzeja / Wierzch[…]”.
ambona

Ambona

Zdjęcie nr 1: Nastawa architektoniczna, jednoosiowa, jednokondygnacyjna ze zwieńczeniem, ustawiona na cokole z wyodrębnionymi po bokach dwoma postumentami. Ołtarz prostopadłościenny z drewnianą mensą, z portatylem. Antepedium z kwiecistej tkaniny, z wyhaftowanym monogramem Marii w centrum, ujęte profilowaną ramą. Nastawa flankowana parą kolumn o skręconych trzonach i kapitelach kompozytowych stojących na tle dwóch par pilastrów o trzonach dekorowanych kampanulami. Podpory dźwigają pełne belkowanie, wyłamane na ich osi, o wklęsłym zarysie, przerwane nad polem środkowym, z fryzem dekorowanym rozetami oraz fragmenty przerwanego, falistego przyczółka ozdobionego kampanulami z parą puttów z wachlarzami. W polu nisza w formie stojącego prostokąta z obrazem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej w profilowanej ramie, flankowana dwiema gablotami z wotami. Nad polem środkowym dwa putta trzymające koronę zamkniętą oraz ryngraf malowany na blasze z przedstawieniem Matki Boskiej Bolesnej. Nastawa flankowana uszami utworzonymi z akantu i wstęgi regencyjnej. Zwieńczenie w formie stojącego prostokąta, o wklęsłych bokach, zamkniętego odcinkiem gzymsu wyłamanym w łuk ostry, ujęte liśćmi palmowymi z wstęgą. Całość zamknięta medalionem z monogramem Marii, w otoku z obłoków i uskrzydlonych główek anielskich, w glorii promienistej. W polu obraz przedstawiający Rodzinę Marii w formie stojącego owalu, w profilowanej ramie. Pole zwieńczenia wypełnione ornamentem roślinnym. Struktura architektoniczna polichromowana w kolorze jasnozielonym, kolumny, ornamentyka i profile złocone i srebrzone.
ołtarz

Ołtarz boczny

Zdjęcie nr 1: Nastawa architektoniczna, jednokondygnacyjna ze zwieńczeniem, jednoosiowa z bramkami. Ołtarz sarkofagowy z drewnianą mensą i portatylem. Na mensie znajduje się tabernakulum z tronem wystawienia. Tabernakulum w formie drewnianej skrzynki na planie wieloboku, ustawionej na cokole dekorowanym akantem, zamkniętej profilowaną listwą; ścianki dekorowane płycinami z akantem. Drzwiczki drewniane, obite blachą, w formie stojącego prostokąta, zdobione motywem krzyża, gorejącego serca, winnego grona i kłosów zboża. Tron wystawienia w formie obrotowej niszy, ujętej motywem winnego grona, flankowanej pilastrami dekorowanymi kampanulami, dźwigającymi gzyms zamykający całość, z wazonikami. Tron zwieńczony cokołem ze srebrzoną figurką leżącego baranka. 
Retabulum na dwustrefowym, uskokowym cokole ustawionym pod kątem, w górnej strefie z wyodrębnionymi po bokach postumentami i konsolami. Nastawa ujęta dwiema parami kolumn kompozytowych ustawionych na tle uskokowych, zwróconych pod kątem filarów, o trzonach dekorowanych płycinami z kampanulami. Podpory oraz dwa putta dźwigają wyłamane na ich osi, odcinkami wklęsło-wypukłe, pełne belkowanie, przerwane nad polem środkowym, z fryzem dekorowanym rozetami oraz fragmenty przerwanego, falistego przyczółka z siedzącymi na nim figurami aniołów. Na zewnętrznych krawędziach belkowania ustawione dwie figury w strojach żołnierzy. W polu środkowym nisza w formie stojącego prostokąta zamkniętego trójlistnie z uskokiem, o wklęsłych dolnych narożach, ujęta profilowaną ramą, z obrazem Trójcy Świętej i flankowana parą puttów. 
Zwieńczenie w formie stojącego prostokąta, flankowane parą zdwojonych pilastrów, zwróconych na zewnątrz, zamknięte odcinkiem gzymsu dekorowanym lambrekinem, ujęte obłokami z dwiema parami siedzących puttów. Powyżej medalion z okiem Opatrzności, ujętym obłokami i uskrzydlonymi główkami anielskimi, w glorii promienistej. W polu zwieńczenia obraz św. Jana Kantego w formie stojącego prostokąta, ujęty profilowaną ramą. 
Na wysokości cokołu nastawę flankują bramki utworzone przez postumenty przylegające do ścian prezbiterium zwieńczone fragmentami falistego przyczółka z latarniami. Cokoły przy ścianie z nastawą łączą listwy, tworząc przejścia, nad którymi stoją figury św. Piotra i św. Pawła. 
Struktura polichromowana w kolorze jasnozielonym, z brązowymi detalami, czerwonymi kapitelami; kolumny, ornamentyka i profile złocone, gloria i obłoki srebrzone.
ołtarz

Ołtarz główny

Zdjęcie nr 1: Na ścianie bocznej nawy odkryte dwa panele w formie stojącego prostokąta z fragmentami polichromii. Pierwszy panel z fragmentem sceny procesji, ze stojącymi, pochylonymi i leżącymi postaciami, ujętej w kartusz utworzony z esownic, cęg i elementów dekoracji roślinnej. Poniżej zacheuszek z namalowanym krzyżem w wieńcu laurowym. Pod nim malowana rama stacji drogi krzyżowej w formie stojącego prostokąta, ujętego ornamentem, z owalnym kartuszem w górnej części z napisem „STACYA IX” oraz fantazyjnym kartuszem u dołu z napisem „Jezus trzeci raz pod / krzyżem upada”. Obok ramy malowane trzy lichtarze z profitkami podtrzymywanymi przez putta oraz latarnia (?). Drugi panel z namalowanym medalionem z monogramem Marii w polu, w glorii promienistej, w otoku z róż. Pod nim esowate ornamenty, przyjmujące formy roślinne.
polichromia ścienna

Polichromia ścienna

Zdjęcie nr 1: Nastawa architektoniczna, jednoosiowa, jednokondygnacyjna ze zwieńczeniem, ustawiona na cokole z wyodrębnionymi po bokach dwoma postumentami. Ołtarz prostopadłościenny z drewnianą mensą, z portatylem. Antepedium z kwiecistej tkaniny, z wyhaftowanym monogramem IHS w centrum, ujęte profilowaną ramą. Nastawa flankowana parą kolumn o skręconych trzonach i kapitelach kompozytowych stojących na tle dwóch par pilastrów o trzonach dekorowanych kampanulami. Podpory dźwigają pełne belkowanie, wyłamane na ich osi, przerwane nad polem środkowym, z fryzem dekorowanym rozetami oraz fragmenty przerwanego, falistego przyczółka ozdobionego kampanulami z parą puttów. Po zewnętrznej stronie kolumn, na wspornikach stoją figury św. Augustyna i św. Jana Kantego. W polu środkowym nisza w formie stojącego prostokąta z obrazem św. Mikołaja w profilowanej ramie. Nad polem środkowym dwa putta trzymające kwiaty, pomiędzy nimi infuła. Nastawa flankowana uszami utworzonymi z akantu przeplatanego wstęgą regencyjną. Zwieńczenie w formie pionowego prostokąta, o wklęsłych bokach, zamkniętego odcinkiem gzymsu wyłamanym w łuk ostry, ujęte liśćmi palmowymi z wstęgą. Całość zamknięta medalionem z gołębicą Ducha Świętego wśród obłoków i uskrzydlonych główek anielskich, w glorii promienistej. W polu obraz przedstawiający św. Franciszka przed Jezusem i Marią w formie stojącego owalu, w profilowanej ramie. Pole zwieńczenia wypełnione ornamentem roślinnym. Struktura architektoniczna polichromowana w kolorze jasnozielonym, kolumny, ornamentyka i profile złocone i srebrzone.
ołtarz

Ołtarz boczny

Zdjęcie nr 1: Kościół murowany, tynkowany, jednonawowy. Prezbiterium prostokątne, zamknięte prosto, z obu stron przy nawie prostokątne, piętrowe lokalności (zakrystia i skarbiec, empory). Nawa szersza od prezbiterium, na rzucie prostokąta, od frontu przylega wieża na planie kwadratu z dwoma aneksami po bokach. Prezbiterium dwuprzęsłowe, podzielone wewnątrz pilastrami, sklepione żagielkowo na gurtach. Empory flankowane parami półkolumienek, z oknami w formie leżącego prostokąta zamkniętego łukiem odcinkowym, nad lewą herb Odrowąż z inicjałami „JG”. Nawa nakryta pozornym, spłaszczonym sklepieniem kolebkowym. Otwór tęczowy w formie półkolistej arkady wspartej na pilastrach, z belką o fantazyjnym kształcie. Chór muzyczny dwukondygnacyjny, wsparty na dwóch filarach i dwóch półfilarach, pomiędzy którymi arkady ostrołukowe, kondygnacja zamknięta profilowanym gzymsem. Druga kondygnacja z trzema arkadami, w środkowej organ z wklęsło-wypukłą, ażurową balustradą. Posadzka z płyt ceramicznych. 
Fasada trójosiowa, dwukondygnacyjna. Pierwsza kondygnacja wydzielona pilastrami dekorowanymi blendami, zwieńczona profilowanym gzymsem z fryzem arkadkowym. Nad pilastrami osi bocznych dwie stylizowane wieżyczki, zakończone krzyżami. 
Na każdej osi ostrołukowe arkady, w środkowej wejście, dwie boczne wypełnione stylizowanymi blendami; nad nimi otwory okienne. Na osi środkowej, w drugiej kondygnacji wieża, ujęta w narożach czterema wieżyczkami, ścianki flankowane lizenami, zakończona profilowanym gzymsem z kostkowaniem. Na ściankach z czterech stron tarcze zegarowe oraz otwory dzwonne w formie ostrołukowych arkad w opaskach tynkowych. Wieża nakryta dachem ostrosłupowym. 
Elewacje gładkie, tynkowane zakończone profilowanym gzymsem. Wyodrębnione aneksy elewacji bocznych ujęte grubymi lizenami, z ostrołukowymi arkadami w polu, ujętymi opaskami tynkowymi. Od strony fasady w partiach aneksów bocznych wejścia do kościoła, od strony prezbiterium ostrołukowe okienka. Na każdej elewacji bocznej po trzy okna w formie stojącego prostokąta zamkniętego łukiem półkolistym, o szerokich rozglifieniach, po dwa w nawie i jednym w prezbiterium. Elewacja zamykająca prezbiterium trójosiowa, wydzielona lizenami, z głębokimi wnękami w formie stojącego prostokąta zamkniętego łukiem półkolistym, z namalowanym wizerunkiem Ukrzyżowanego Chrystusa i dwóch łotrów na krzyżach. Elewacja zakończona profilowanym gzymsem, z daszkiem pulpitowym oraz trójkątnym szczytem z czterema cokołami. Nawa i prezbiterium nakryte osobnymi  dachami dwuspadowymi. Na połączeniu nawy i aneksów przy prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę z latarnią, nakryta dachem ostrosłupowym.
kościół

Kościół św. Jana Kantego

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta. W polu inskrypcja „WYZNAIE TO IZEM BYŁ GRZESNIKIEM MOY BOZE / [O]DNAJCZE MIŁOSIERDZIE [SWO]IE NIECH PRZEMOZ[E]  / CIEBIE ZAS CZYTELNIKU O PACIERZY PROSZĘ / FRANCISZEK WILKOŃSKI SUPPLIKE WNOSZE”.
płyta nagrobna

Epitafium Franciszka Wilkońskiego

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta z przedstawieniem św. Jana Kantego klęczącego wśród obłoków, w towarzystwie aniołów. Święty zwrócony jest w trzech czwartych w prawo, z uniesioną głową i rękoma rozłożonymi na boki. Twarz ma szczupłą, o starczych rysach, głęboko osadzonych oczach, skierowanych do góry, uniesionych brwiach, garbatym nosie oraz rozchylonych, pełnych ustach. Twarz okolona jest krótką, gęstą, siwą brodą i włosami. Wokół głowy nimb. Ubrany jest w czarną togę profesorską z czerwoną podszewką, biały mucet, z widocznym błękitnym kołnierzykiem. W dolnej części obrazu obłok, na którym klęczy Jan Kanty, flankowany jest dwoma aniołami, z głowami skierowanymi w stronę świętego. Przedstawienie ukazane na tle skłębionego szaro-żółtego nieba, rozświetlonego wokół głowy świętego.
obraz

Apoteoza św. Jana Kantego

Zdjęcie nr 1: Figura umarłego Chrystusa przybita jest do krzyża o prostym zakończeniu ramion trzema gwoździami. Ciało w dużym zwisie, o układzie ramion przypominającym literę „V”, głowa opada na prawy bark, stopy skrzyżowane są w układzie prawa na lewą. Chrystus ma szczupłą i pociągłą twarz, o zamkniętych oczach, prostym, długim nosie i rozchylonych, szerokich ustach, okoloną brodą i włosami sięgającymi ramion. Na głowie ma złoconą koronę cierniową. Jego ciało jest bardzo szczupłe z podkreślonymi mięśniami i ścięgnami nóg i użyleniem ramion oraz żebrami klatki piersiowej. Perizonium złocone, krótkie, zawieszone na podwójnym sznurze, odsłaniające prawe udo, ze zwisem tkaniny wzdłuż prawej nogi. Polichromia ciała naturalistyczna, z podkreśleniem bladej karnacji i z zaznaczonymi śladami męki. Na zakończeniu pionowej belki krzyża srebrzona banderola z napisem „IESU(S) NAZ[A]/RENUS REX / JVD(A)EORUM”.
rzeźba

Krucyfiks

Zdjęcie nr 1: Rzeźba drążona z tyłu, ustawiona na podstawie na planie kwadratu o ściętych narożach. Święty ukazany jest w całej postaci, zwrócony frontalnie, z głową skierowaną w lewo, w kontrapoście. Lewą ręką trzyma przy boku księgę, prawą z kluczami w dłoni kładzie na piersi. Twarz ma pociągłą, o głęboko osadzonych oczach, uniesionych brwiach, dużym nosie i pełnych ustach, okoloną krótką, gęstą brodą oraz siwymi, krótkimi włosami z kosmykiem nad czołem. Ubrany jest w długą, czerwoną tunikę ze złoconą lamówką oraz osłaniający prawe ramię i zawinięty wokół postaci szary płaszcz ze złotą lamówką. Polichromia naturalistyczna w partiach ciała.
rzeźba

Św. Piotr

Zdjęcie nr 1: Rzeźba drążona z tyłu, ustawiona na podstawie na planie kwadratu o ściętych narożach. Święty ukazany w całej postaci, zwrócony frontalnie, z głową skierowaną w prawo, w kontrapoście. Lewą ręką podtrzymuje przy boku księgę, prawą opiera na rękojeści miecza zwróconego ostrzem w dół. Twarz ma pociągłą, o dużych, głęboko osadzonych oczach, dużym nosie i pełnych ustach, okoloną długą, gęstą brodą oraz siwymi, kręconymi, krótkimi włosami, z kosmykiem nad czołem. Ubrany jest w długą, beżową tunikę ze złoconą lamówką oraz zarzucony na ramiona i zawinięty wokół postaci czerwony płaszcz ze złotą lamówką. Polichromia naturalistyczna w partiach ciała.
rzeźba

Św. Paweł

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta, o trójlistnie zamkniętym polu. Przedstawia tronującą Matkę Boską z Dzieciątkiem z klęczącymi po jej bokach św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską. Maria siedzi frontalnie z głową przechyloną na lewe ramię, prawą ręka podtrzymuje siedzące na jej kolanie Dzieciątko, lewą podaje różaniec św. Katarzynie. Twarz ma pociągłą, o młodzieńczych rysach, oczach skierowanych w dół, długim nosie, pełnych ustach, okoloną długimi, falowanymi, jasnobrązowymi włosami opadającymi na ramiona. Ubrana jest w różową tunikę, przepasaną w talii oraz niebieski płaszcz z jasnozieloną podszewką zapięty pod szyją klamrą w formie oka opatrzności, opadający na ramiona i na kolana. Dzieciątko siedzi zwrócone w trzech czwartych w lewo, z głową skierowaną w prawo, lewą ręką podaje różaniec św. Dominikowi, prawą dłoń unosi w geście błogosławieństwa. Twarz ma okrągłą o delikatnych rysach, oczach skierowanych w dół, okoloną jasnymi, krótkimi, kręconymi włosami. Jezus ubrany jest w białą tunikę. Po prawej stronie Marii klęczy, ukazany z profilu św. Dominik, unosi lewą rękę po różaniec, prawą kładzie na piersi. Twarz ma pociągłą, o oczach skierowanych do góry i dużym nosie, okoloną krótkimi włosami z tonsurą. Ubrany jest w biały habit dominikański i czarny płaszcz z kapturem zapięty na piersi. Po lewej stronie Marii klęczy św. Katarzyna ukazana od tyłu, zwrócona w trzech czwartych, z głową skierowaną do góry, unosi prawą rękę, ujmując różaniec, lewą kładzie na piersi. Twarz ma pociągłą o oczach skierowanych w górę i dużym nosie. Ubrana jest w biały habit i kaptur oraz czarny welon i płaszcz, na głowie ma koronę cierniową. Tron ustawiony jest na trzech stopniach nakrytych czerwoną tkaniną z leżącymi kwiatami. Przyjmuje formę niszy ujętej dwiema kolumienkami, zamkniętej archiwoltą dekorowaną uskrzydlonymi główkami anielskimi, nisza wewnątrz złocona, koncha dekorowana gwiazdami. Tron flankowany jest różanymi krzakami. W tle błękitno-różowe niebo. Przyłucza trójlistnego zamknięcia malowane w kolorze brązowym.
obraz

Matka Boska Różańcowa

SDM_COVER_PHOTO
feretron

Feretron z figurą Najświętsze Serce Jezusa

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta z przedstawieniem biskupa klęczącego przed stolikiem z krucyfiksem. Biskup zwrócony profilem w lewo, z uniesioną głową i dłońmi złożonymi w geście modlitwy. Twarz ma szczupłą, o starczych rysach, głęboko osadzonych oczach, skierowanych w górę, garbatym nosie i rozchylonych ustach z widocznymi zębami. Okolona jest siwą brodą i falowanymi włosami, na głowie ma łysinę. Ubrany jest w białą albę, niebieską, wzorzystą kapę, z dekoracyjną bordiurą z perłami i rautami, opadającą na ziemię. O jego prawe ramię oparty jest pastorał. Święty klęczy przed stołem nakrytym zieloną tkaniną, na nim leżą otwarta księga, krucyfiks i niebieska infuła. Obok stołu, na ziemi, zamknięta księga. Święty ukazany na szarym tle, rozświetlonym wokół jego postaci.
obraz

Niezidentyfikowany biskup

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego owalu z przedstawieniem św. Franciszka stojącego przed Chrystusem i Marią. W dolnej części obrazu święty ukazany jest w półpostaci, zwrócony profilem w lewo, z uniesioną głową. Lewą rękę kładzie na piersi, prawą trzyma srebrzoną kartę ze złoconym napisem „NA WIEKI / NA WIEKI / NA WIEKI”, którą przekazuje mu Chrystus. Franciszek ma szczupłą twarz, okoloną krótką brodą, z tonsurą na głowie. Ubrany jest w brązowy habit franciszkański przewiązany sznurem. Przed nim w górnej części obrazu przedstawieni są pośród obłoków Maria i Chrystus. Oboje ukazani są w półpostaci, zwróceni w trzech czwartych w prawo, z pochylonymi głowami. Po prawej przedstawiona jest Maria, lewą rękę kładzie na piersi, prawą unosi w geście błogosławieństwa. Ma twarz o młodzieńczych rysach, okoloną długimi brązowymi włosami. Ubrana jest w różową suknię, zakrytą jasnoniebieskim płaszczem, na głowie ma półprzeźroczysty, biały welon. Po lewej stronie ukazany Chrystus, który prawą ręką podaje kartę Franciszkowi. Ma twarz o wyraźnych rysach, okoloną krótką brodą oraz jasnobrązowymi włosami sięgającymi ramion. Ubrany jest w jasnoróżową tunikę i płaszcz. Obok Chrystusa ukazane jest putto obsypujące Franciszka różami. Postacie Marii i Chrystusa ukazane są na tle glorii, ujęte po prawej uskrzydlonymi główkami anielskimi na tle obłoków.
obraz

Św. Franciszek z Chrystusem i Marią

Zdjęcie nr 1: Konfesjonał złożony z siedziska z wysokim zapleckiem, zakończonym płaskim baldachimem. Siedzisko ujęte dwoma wysokimi ściankami bocznymi, dekorowanymi płycinami, w połowie wysokości zwężonymi o połowę, z pilastrami i stojącymi przed nimi wąskimi kolumienkami podtrzymującymi baldachim. W górnej połowie kwadratowe otwory z kratownicą, przesłonięte szczytami z wolut i ornamentu roślinnego. Drzwiczki w partii przedpiersia, sięgające połowy wysokości ścianek bocznych, wydzielone kolumienkami, zakończone belkowaniem. Zaplecek dekorowany płycinami. Baldachim ujęty profilowanym gzymsem z podwieszonym lambrekinem.
Po bokach siedziska klęczniki. Całość politurowana, w kolorze ciemnego drewna.
konfesjonał

Konfesjonał

Zdjęcie nr 1: Feretron w formie stojącego prostokąta ujętego ramą, ustawiony na podstawie zamkniętej gzymsem z prostokątnymi otworami na drążki, dekorowanej w narożach czterema uskrzydlonymi główkami anielskimi oraz dwiema girlandami. Rama ozdobiona perełkowaniem, kimationem oraz z trzech stron laurem z rozetami, zwieńczona ażurowym szczytem z monogramem Marii, zamkniętym koroną otwartą, ujętym liśćmi, wolutami, akantem i winnym gronem. 
Na awersie malowane na płótnie przedstawienie Matki Boskiej z Dzieciątkiem przekazującej różaniec św. Dominikowi. W prawym dolnym rogu klęczący św. Dominik, zwrócony w trzech czwartych w prawo, z głową skierowaną w górę. Lewą rękę kładzie na piersi, prawą wyciąga przed siebie. Twarz ma szczupłą, o starczych rysach, z oczami skierowanymi do góry, garbatym nosem i rozchylonymi ustach, okoloną siwą, gęstą brodą i włosami. Ubrany jest w biały habit ze szkaplerzem i różańcem zawieszonym przy boku oraz czarny płaszcz z kapturem. Przy jego lewym boku leży pies z pochodnią w pysku. W górnym lewym rogu obrazu Matka Boska z Dzieciątkiem siedząca na obłoku, zwrócona w trzech czwartych w lewo. Prawą ręką podtrzymuje Dzieciątko, lewą wyciąga przed siebie podając Dominikowi różaniec. Twarz o delikatnych rysach, okolona jasnymi włosami, schowanymi pod welonem. Ubrana jest w czerwoną suknię i niebieski płaszcz opadający na kolana, na głowie ma biały welon. Dzieciątko siedzące na kolanach Marii, prawą rączką trzyma różaniec i podaje go Dominikowi. Twarz ma pełną, okoloną jasnymi włosami, ubrane jest w białą tunikę. Przedstawienie ukazane na tle pejzażu z widocznym kościołem Dominikanów pw. Trójcy Świętej w Krakowie. W górnej części obrazu zachmurzone niebo, rozświetlone wokół postaci Marii z trzema uskrzydlonymi główkami anielskimi. 
Na rewersie płaskorzeźbione przedstawienie Matki Boskiej z Dzieciątkiem, którzy przekazują różańce św. Dominikowi i św. Katarzynie Sieneńskiej. W centrum Maria ukazana w całej postaci, zwrócona frontalnie, z głową pochyloną w prawo, stoi na globie i na półksiężycu, wokół którego wije się wąż gryzący owoc. Lewą ręką podtrzymuje Dzieciątko, prawą podaje różaniec Dominikowi. Twarz ma pociągłą, o łagodnych rysach, oczach skierowanych w dół, okoloną falowanymi włosami. Ubrana jest w złoconą suknię o kwiecistym wzorze i analogiczny płaszcz, na głowie ma koronę zamkniętą. Dzieciątko w pozycji siedzącej, zwrócone w trzech czwartych w prawo, z pochyloną głową skierowaną w lewo. Lewą ręką podaje różaniec Katarzynie, prawą unosi w geście błogosławieństwa. Ubrane jest w złoconą tunikę, przepasaną w talii, na głowie ma koronę zamkniętą. Postać Marii ujęta jest wieńcem z paciorków przeplatanych wicią roślinną z kwiatami. Po jej prawej stronie klęczący św. Dominik, ukazany z profilu, lewą rękę wyciąga po różaniec, prawą przyciska do piersi gałązkę. Ubrany jest w biały habit i czarny płaszcz z kapturem, na głowie ma tonsurę. Przy jego lewym boku leży pies z pochodnią w pysku. Po lewej stronie Marii klęczy św. Katarzyna Sieneńska, zwrócona w trzech czwartych, z prawą ręką sięgającą po różaniec, lewą podtrzymuje na ramieniu krzyż. Jej twarz okalają długie, brązowe włosy, na głowie ma koronę cierniową. Ubrana jest w biały habit i czarny płaszcz. Postacie ukazane są na niebieskim, jednolitym tle, za postaciami świętych malowana trawa.
feretron

Matka Boska Różańcowa ze św. Dominikiem oraz Matka Boska Różańcowa ze św. Dominikiem i św. Katarzyną

Zdjęcie nr 1: Epitafium marmurowe w formie kwadratu z rytowanymi rozetami w czterech narożach. W polu inskrypcja „D(eo) O(ptimo) M(aximo) / Jacentemu Bylicy, / Nieodżałowaney straty Mężowi, / który przeżywszy lat 54. / dnia 5. Grudnia 1828 Roku, / rozstał się z tym Swiatem. / Żona i Syn, / w dowód nigdy niewygasłego / Żalu i przywiązania, / Pomnik ten, z prośbą o westchnienie, położyli.”
płyta nagrobna

Epitafium Jacentego Bylicy

Zdjęcie nr 1: Epitafium marmurowe w formie kwadratu. W polu inskrypcja „D[EO] O[PTIMO] M[AXIMO] / Za Dusze drogich Rodzicow / STANISŁAWA zmarłego na dniu / 5. Grudnia 1827. i MONIKI zmar/łej dnia 29. Października 1836. / prosi o westchnienie do / BOGA / rozrzewniony syn Ksiądz / JĘDRZEJ MIROCHA”.
płyta nagrobna

Epitafium Stanisława i Moniki Mirochów

Zdjęcie nr 1: Epitafium marmurowe w formie stojącego prostokąta z rytymi rozetami w czterech narożach i krzyżykiem równoramiennym przy górnej krawędzi. W polu inskrypcja „D(eo) O(ptimo) M(aximo) / Schylony wiekiem doznał / śmierci ciosu. Wam pozosta/je czekać tego losu. / Kazimierz Jachimowski / połozywszy pomnik sobie / I przychodzących ludzi pro/si o westchnienie zmarł / 1849”.
płyta nagrobna

Epitafium Kazimierza Jachimowskiego

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta, ujęte grubą ramą, dekorowaną po wewnętrznej stronie maswerkiem. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / JULIANOWI z GÓRKI / GORCZYNSKIEMU / NAJLEPSZEMU MĘŻOWI I OJCU NAJZACNIEJSZEMU OBYWATELOWI / DZIEDZICOWI STRYSZOWA, DĄBRÓWKI, FUNDATOROWI TEGOŻ KOŚCIOŁA / *1797 R(OKU) +1874 R(OKU) W KRAKOWIE I TAM POCHOWANEMU / WDZIĘCZNA ŻONA Z CÓRKAMI, PROSZĄ O WESTCHNIENIE”.
płyta nagrobna

Epitafium Juliana Gorczyńskiego

Zdjęcie nr 1: Obraz w formie stojącego prostokąta. Przedstawia Trójcę Świętą tronującą w niebie, zasiadającą ponad globem podtrzymywanym przez trzy putta. Po prawej stronie siedząca postać Chrystusa zwróconego w trzech czwartych w lewo, z wyciągniętą w przód prawą nogą spoczywająca na globie. Prawą ręką przytrzymuje na ramieniu krzyż, lewą wyciąga przed siebie. Twarz ma pociągłą, o dużych oczach i prostym nosie, okoloną jasną, gęstą brodą i jasnobrązowymi włosami opadającymi na ramiona. Jezus ubrany jest w czerwony płaszcz, zarzucony na ramiona, biodra i nogi, odsłaniający tors. Na jego ciele widoczne są ślady męki. Po lewej siedząca postać Boga Ojca zwróconego w trzech czwartych w prawo, z prawą stopą opartą na globie. W prawej dłoni wspartej na kolanie trzyma berło, lewa jest ugięta i uniesiona. Twarz ma pociągłą z wysokim czołem, o starczych rysach, dużych oczach i garbatym nosie, okoloną długą siwą brodą opadającą na pierś oraz siwymi włosami sięgającymi ramion. Ubrany jest w długą, białą tunikę oraz zielony płaszcz spięty na lewym ramieniu, o fioletowej podszewce i złoconej lamówce. Pomiędzy postaciami, u góry widoczna częściowo zasłonięta przez ramę gołębica Ducha Świętego w glorii z wiązką światła skierowaną w dół na dłonie postaci. Scena na tle szaro-błękitnych, skłębionych chmur, w górnej części obrazu zielono-żółte, rozświetlone niebo. Obraz w profilowanej, złoconej ramie.
obraz

Trójca Święta

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta, ujęte grubą ramą, dekorowaną po wewnętrznej stronie maswerkiem. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / MARYI Z CZAYKOWSKICH / GORCZYŃSKIEJ / NAJCNOTLIWSZEJ ŻONIE – NACZULSZEJ MATCE, BABCE i PRABABCE / DOBRODZIEJCE TEGO KOŚCIOŁA i LUDZKOŚCI. / *14/5 1830 R(OKU) +11/4 1904 R(OKU) / Wystawiają te tablicę wdzięczne córki, / prosząc o modlitwę za jej duszę”.
płyta nagrobna

Epitafium Marii z Czajkowskich Gorczyńskiej

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta, ujęte grubą ramą, dekorowaną po wewnętrznej stronie maswerkiem. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / STANISŁAWIE ŁUBIEŃSKIEJ / ZGASŁEJ W WIOŚNIE ŻYCIA w STRYSZOWIE, / UKOCHANEJ i NAJLEPSZEJ CÓRCE i SIOSTRZE, / PRAWDZIWEJ CHRZEŚCIJANCE, / STAWIAJĄ TĘ TABLICE RODZICE I RODZEŃSTWO / Z PROŚBĄ O MODLITWĘ ZA JEJ DUSZĘ.”
płyta nagrobna

Epitafium Stanisławy Łubieńskiej

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta, ujęte grubą ramą, dekorowaną po wewnętrznej stronie maswerkiem. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / FRANCISZKOWI ŁUBIEŃSKIEMU / DOKTOROWI FILOZOFII, DZIEDZICOWI STRYSZOWA I DĄBRÓWKI / NAJLEPSZEMU I NAJCZULSZEMU MĘŻOWI, OJCU i DZIADKOWI / NAJZACNIEJSZEMU OBYWATELOWI / GORĄCEMU KATOLIKOWI i PATRYOCIE / DOBRODZIEJOWI TEGO KOŚCIOŁA i LUDZKOŚCI / UR(ODZONEMU) 2 PAŹDZIER(NIKA) 1859 ZM(ARŁEMU) 10 PAŹDZIER(NIKA) 1915. / WDZIĘCZNA ŻONA Z DZIEĆMI / PROSI O GORĄCĄ MODLITWĘ ZA JEGO DUSZĘ.”
płyta nagrobna

Epitafium Franciszka Łubieńskiego

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / KS(IĄDZ) LUDWIK ANDRUSIKIEWICZ / PROBOSZCZ STRYSZOWSKI i DZIEKAN SUSKI / UR(ODZONY) 1819 + 1898 / WDZIĘCZNI PARAFIANIE TEN POMNIK / MU POSTAWILI 1916.”
płyta nagrobna

Epitafium Ludwika Andrusikiewicza

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta, ujęte grubą ramą, dekorowaną po wewnętrznej stronie maswerkiem. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / ROZALII z GORCZYŃSKICH ŁUBIEŃSKIEJ / NAJCNOTLIWSZEJ ŻONIE, / NAJLEPSZEJ i NAJCZULSZEJ MATCE i BABCE, / GORĄCEJ PATRYOTCE, / DOBRODZIEJCE TEGO KOŚCIOŁA i LUDNOŚCI, / *10/3 1858 +11/9 1917. / WDZIĘCZNE DZIECI i WNUKI Z PROŚBĄ / O GORĄCĄ MODLITWĘ ZA JEJ DUSZĘ.”
nagrobek

Epitafium Rozalii z Gorczyńskich Łubieńskiej

Zdjęcie nr 1: Epitafium w formie leżącego prostokąta. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / KS(IĄDZ) JAN FIGWER / PROBOSZCZ STRYSZOWSKI / I WICE DZIEKAN SVSKI / VR[ODZONY] 1859 + 1931 / WDZIĘCZNI PARAFIANIE TEN / POMNIK MV POSTAWILI 1935”.
płyta nagrobna

Epitafium Jana Figwera

Zdjęcie nr 1: Epitafium granitowe w formie prostokąta zbliżonego do kwadratu. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / KS[IĄDZ] KAN(ONIK) STANISŁAW / WCIŚLAK / TUTEJSZY PROBOSZCZ / URODZONY 1892 / W MAKOWIE PODH(ALAŃSKIM) / ZMARŁ 16 X 1974 / ŁAPSZE NIŻNE / POKÓJ JEGO DUSZY”.
płyta nagrobna

Epitafium księdza Stanisława Wciślaka

Zdjęcie nr 1: Epitafium granitowe w formie kwadratu, w narożach cztery metalowe śruby. W polu inskrypcja „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / KSIĄDZ / STANISŁAW / MYDLARZ / 1925 - 1993 / DZIEKAN KALWARYJSKI / I KANONIK / DUSZPASTERZ W STRYSZOWIE / W LATACH 1963 - 1990”.
płyta nagrobna

Epitafium księdza Stanisława Mydlarza

Opis topograficzny

Wieś leży w centrum gminy w dolinie Stryszawki i jej dopływu Dąbrówka, wpadającego do Skawy, na pograniczu Beskidu Makowskiego, Beskidu Małego oraz Pogórza Wielickiego.

Streszczenie dziejów

Stryszów powstał najpewniej w momencie kolonizacji doliny Stryszawki z inicjatywy Kazimierza Wielkiego w połowie XIV stulecia.Pierwszymi osadnikami byli zarębnicy (zwani też łazękami), którzy za pomocą toporów i ognia karczowali i wypalali lasy pod swoje przyszłe gospodarstwa. Na początku XV wieku sołectwo stryszowskie dzierżył Andrzej Słupski herbu Drużyna. Według rejestru poborowego z 1581 roku Stryszów liczył aż 15 łanów kmiecych, a z miejscowego folwarku pleban pobierał 3 wiadrunki dziesięciny snopowej. W drugiej połowie XVII wieku wieś należała do nieznanego Łukowskiego i Aleksandra Miczowskiego. Ostatnimi dziedzicami Stryszowa w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów byli przedstawiciele rodziny Wilkońskich herbu Odrowąż. W końcu XIX wieku wieś liczyła wówczas 175 domów i 1794 mieszkańców. Po pierwszej wojnie światowej mocno okrojony klucz stryszowski przypadł trzem właścicielom: Władysławowi Pruszakowi, Włodzimierzowi Dobrzańskiemu i niejakiemu Feldmanowi. Po drugiej wojnie światowej dwór i obiekty folwarczne znacjonalizowano, umieszczając w nich później oddział Muzeum Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.

Dzieje miejscowości

Wśród mieszkańców regionu krąży legenda jakoby w X wieku w okolicy nauczał św. Wojciech, odprawiając msze święte w Mucharzu i czerpiąc wodę potrzebną do chrztów ze źródła w pobliżu Wajdówki. Niemniej nazwa Stryszów pochodzi najprawdopodobniej od czternastowiecznego zasadźcy wsi imieniem Strysz lub Strzysz (domniemuje się też, że słowo to nawiązuje do określenia „strychacz", czyli ceglarz). Stryszów powstał najpewniej w momencie kolonizacji doliny Stryszawki z inicjatywy Kazimierza Wielkiego w połowie XIV stulecia. Lokowano wówczas na prawie niemieckim sąsiednie Zembrzyce (1333), Lanckoronę (1336), Skawinki i Budzów (1359). Pierwszymi osadnikami byli zarębnicy (zwani też łazękami), którzy za pomocą toporów i ognia karczowali i wypalali lasy pod swoje przyszłe gospodarstwa, a na użyźnionej popiołem glebie siali zboże. Kolonizatorzy otrzymali zapewne po łanie frankońskim liczącym około 24 ha (w przeciwieństwie łanu flamandzkiego (chełmińskiego) wynoszącego około 17 ha). Na początku XV wieku sołectwo stryszowskie dzierżył Andrzej Słupski herbu Drużyna, będący posesorem pobliskiej Kleczy i części Suchej. Jan Długosz w „Księdze uposażeń diecezji krakowskiej” (1470-1480) odnotował, iż parafia stanowiła uposażenie scholastyków krakowskich a tutejszy kościół był filią świątyni pw. św. Wawrzyńca w Kleczy. W XVI stuleciu we wsi istniał folwark, z którego w 1529 roku pleban pobierał na swoje utrzymanie 3 wiardunki dziesięciny snopowej. Według rejestru poborowego z 1581 roku Stryszów liczył aż 15 łanów kmiecych, siedmiu zagrodników z rolą (10 bez ziemi), jednego komornika z bydłem (trzech bez zwierząt gospodarskich), trzech rzemieślników i rzeźnika (łącznie około 200 osób). Większość osady była w rękach Stanisława Słupskiego, lecz jego córka Magdalena po małżeństwie z Kacprem Suskiem (w rzeczywistości Casper de Castiglione) wniosła dobra w dom mężowski. Ponadto część wsi dzierżyli Sebastian Pisarzowski i niejaki Jagniątowski herbu Lubicz, a w drugiej połowie XVII wieku miejscowość należała do nieznanego Łukowskiego i Aleksandra Miczowskiego. Po potopie szwedzkim w sąsiednim starostwie lanckorońskim w latach 1669-1670 i 1699-1700 wrzało za sprawą buntów chłopskich. Ostatnimi dziedzicami Stryszowa w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów byli przedstawiciele rodziny Wilkońskich herbu Odrowąż, fundatorów obecnego kościoła parafialnego w 1742 roku. Przed pierwszym rozbiorem Polski w pobliskiej królewszczyźnie doszło do starć konfederatów barskich z wojskami rosyjskimi. Na początku XIX stulecia leżące w cyrkule wadowickim Stryszów, Dąbrówkę i Ostałowo kupił Józef Kalasanty Gorczyński herbu Jastrzębiec. Jego córka Rozalia w latach siedemdziesiątych wniosła dobra w związek z Franciszkiem Łubieńskim herbu Pomian. Ten przyczynił się do rozwoju szkolnictwa w regionie, oddając parcelę pod murowaną szkołę w Stryszowie, którą ukończono i poświęcono w 1896 roku. Wieś liczyła wówczas 175 domów i 1794 mieszkańców (łącznie w parafii było 4393 wiernych). Rozdrobienie gospodarstw chłopskich po uwłaszczeniu i przeludnienie Galicji wymuszały emigrację zarobkową, przeważnie do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Po pierwszej wojnie światowej mocno okrojony klucz stryszowski przypadł trzem właścicielom: Władysławowi Pruszakowi, Włodzimierzowi Dobrzańskiemu i niejakiemu Feldmanowi. Wraz z zakończeniem kampanii wrześniowej w 1939 roku południowo-zachodnią granicę między III Rzeszą a Generalnym Gubernatorstwem wykreślono na rzece Skawie. Chłopów zmuszono do oddawania obowiązkowych kontyngentów żywności oraz rozpoczęto przymusowy pobór mężczyzn do służby budowlanej Rzeszy „Baudienst”. Prześladowania i szykany ludności doprowadziły do zorganizowania w regionie pierwszych komórek konspiracyjnej Armii Krajowej. W styczniu 1945 roku ofensywa radziecka zmusiła hitlerowców do wycofania się z Małopolski na Górny Śląsk. Dwór i obiekty folwarczne znacjonalizowano, umieszczając w nich później oddział Muzeum Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. W latach 1945-1975 tereny te wchodziły w skład województwa krakowskiego. W wyniku reformy samorządowej przeprowadzonej w roku 1975 gmina Stryszów włączona została do województwa bielskiego (w 1999 roku powróciła do dawnej przynależności administracyjnej).

Ciekawostki

-

Kalendarium

1
14 wiek

kolonizacja doliny Stryszawki przez Kazimierza Wielkiego; prawdopodobne początki Stryszowa

2
od 15 wiek do 16 wiek

powstanie parafii pw. św. Mikołaja

3
16 wiek

sołectwo dzierży Andrzej Słupski herbu Drużyna (posesor Kleczy i części Suchej)

4
1529

pleban z tutejszego folwarku pobiera 3 wiardunki dziesięciny snopowej na swoje utrzymanie

5
1581

Stryszów liczył 15 łanów kmiecych i około 200 osób

6
1645

w posiadaniu plebana były: trzy stawy rybne, pięć krów kościelnych, z dworu czerpie 15 korców żyta i tyle samo owsa, 175 ćwiertni zbóż

7
1667

założenie Bractwa Paska NMP Matki Pocieszenia, św. Augustyna i św. Moniki

8
1742

powstanie nowego kościoła pw. św. Jana Kantego z inicjatywy rodziny Wilkońskich herbu Odrowąż

9
1818

zakup Stryszowa, razem z Dąbrówką i Ostałowem, przez Józefa Kalasantego Gorczyńskiego herbu Jastrzębiec

10
17.07.1842

konsekracja murowanego kościoła przez biskupa tarnowskiego Józefa Grzegorza Wojtarowicza

11
1896

ukończenie budowy szkoły; wieś liczyła 175 domów i 1794 mieszkańców; powstanie Bractwa Wstrzemięźliwości i Bractwa Żywego Różańca (ks. Jacenty Kopiński)

12
1974

obchody Roku Świętego, parafię odwiedził sufragan krakowski Albin Małysiak

Bibliografia

"Ani my Lachy, ani górale. Opowieści i przepisy z gminy Stryszów", Stryszów 2000
"Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 2", Warszawa 1881
Zinkow Julian, "Wokół Kalwarii Zebrzydowskiej i Lanckorony. Przewodnik monograficzny", Kraków 2000
Marczewski Bolesław , "Powiat wadowicki pod względem geograficznym, statystycznym i historycznym", Kraków 1897
Siemionow Aleksy, "Ziemia wadowicka. Monografia turystyczno-krajoznawcza", 1984

Jak cytować?

Artur Karpacz, "Stryszów", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2023, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/miejscowosci/stryszow

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności