Św. Weronika

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
nowotarski
Gmina
Łapsze Niżne
Miejscowość
Łapsze Wyżne
Metropolia
Krakowska
Diecezja
Krakowska
Dekanat
Niedzica
Parafia
Św. Piotra i św. Pawła
Tagi
rzeźba XVIII wieku św. Weronika
Miejsce przechowywania
ława kolatorska
Identyfikator
DZIELO/03445
Kategoria
rzeźba
Ilość
1
Czas powstania
trzecia ćwierć XVIII wieku
Technika i materiał
drewno, techniki rzeźbiarskie, polichromowanie, złocenie, srebrzenie
Autor noty katalogowej
Maria Działo
Domena Publiczna

Opis

Rzeźba ścięta z tyłu przedstawiająca św. Weronikę. Święta ukazana w postawie stojącej o esowato wygiętej sylwetce z veraikonem w dłoni. Twarz świętej podłużna o ekspresyjnym wyrazie z otwartymi ustami i głową odchyloną do tyłu. Włosy bujne, długie, zasłaniające uszy i głębokimi falami opadające na plecy. Ubrana jest w długą, złoconą suknię z podwiniętymi rękawami, silnie drapowaną. Ma bose stopy. W dłoniach trzyma srebrzoną chustę z wizerunkiem Chrystusa. Twarz Zbawiciela pełna, okolona średniej długości brodą i bujnymi włosami rozwianymi na boki. Na głowie ma szeroką, zieloną koronę cierniową. Polichromia w odsłoniętych partiach ciała naturalistyczna.

Zarys problematyki artystycznej

Ikonografia ławy kolatorskiej poświęcona jest tematyce pasyjnej. Dlatego też w jej zwieńczeniu ukazano dwie święte związane z męką Pańską: św. Marię Magdalenę po lewej stronie i św. Weronikę po prawej stronie. Święta Weronika żyła w I wieku naszej ery. Według tradycji utożsamiana jest z kobietą, która otarła twarz Chrystusowi podczas drogi krzyżowej, otrzymując w ten sposób odbicie jego wizerunku na chuście. Kult św. Weroniki początkowo związany z jej chustą rozwinął się w Rzymie, gdzie dedykowano jej jedną z kaplic w bazylice św. Piotra. Pod koniec XV wieku do nabożeństwa drogi krzyżowej włączono szóstą stację – św. Weronika ociera twarz Chrystusowi. W ikonografii, tak jak w omawianym dziele św. Weronika przedstawiana jest, jako matrona w sukni i czepcu lub welonie na głowie, która w dłoniach trzyma chustę z wizerunkiem twarzy Chrystusa, tzw. veraikon. Rzeźba powstała w nieznanym warsztacie rzeźbiarskim, jednakże bliskim dziełom znajdującym się w kościele w Krempachach i Łapszach Niżnych.

Streszczenie

Rzeźba św. Weroniki powstała w trzeciej ćwierci XVIII wieku. Umieszczona jest na zwieńczeniu ławy kolatorskiej. Święta Weronika żyła w I wieku naszej ery. Według tradycji utożsamiana jest z kobietą, która otarła twarz Chrystusowi podczas drogi krzyżowej, otrzymując w ten sposób odbicie jego wizerunku na chuście.

Bibliografia

Skorupa Andrzej, "Zabytkowe kościoły polskiego Spisza", Kraków 2001
Pałubska Zofia, "Św. Weronika. 1. Życie i kult" , [w:] "Encyklopedia katolicka, t. 20" , Lublin 2014 , s. 383
Pokryszka Agnieszka, "Św. Weronika. 2. Ikonografia" , [w:] "Encyklopedia katolicka, t. 20" , Lublin 2014 , s. 383-384

Osoby związane z dziełem

Jak cytować?

Maria Działo, "Św. Weronika", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2022, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/sw-weronika-1

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności