Epitafium Jerzego Dubieckiego

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
krakowski
Gmina
Michałowice
Miejscowość
Raciborowice
Metropolia
Krakowska
Diecezja
Krakowska
Dekanat
Kraków Prądnik
Parafia
Św. Małgorzaty
Miejsce przechowywania
północna część ściany tęczowej
Identyfikator
DZIELO/05948
Kategoria
epitafium
Ilość
1
Czas powstania
1795 rok
Fundator
Mateusz Władysław Dubiecki
Technika i materiał
marmur, alabaster, techniki kamieniarskie, polichromia
Autor noty katalogowej
Paulina Kluz
Domena Publiczna

Dzieje zabytku

Epitafium Jerzego Dubieckiego zostało wystawione w 1795 roku przez jego syna, Mateusza Władysława Dubieckiego.

Opis

Na wysokim cokole oraz na niskiej marmurowej podstawie ustawiony jest filar z czarnego marmuru ujęty na dwóch końcach alabastrowym profilem, zakończony marmurową kulą. W partii cokołu wprawiona marmurowa płyta w formie leżącego prostokąta z inskrypcją „Oycze wieczny bez skończenia, / Jezu źródło zbawienne, / Duchu dawco pocieszenia, Porusz serca kamienne, / Niechay godnie czołem biią, / W Troycy Bogu iedynemu, / Że dać raczył nam Maryą, / Ku zbawieniu naszemu.” Na trzonie filara inskrypcja „Jerżemu Ogończyk / Dubieckiemu / zmarłemu 1767. / Mateusz Władysław / Dubiecki / Kan(onik) Łucki i Krak(owski) / wdzięczny Syn / 1795. / wieczną pamiątkę / odnawia”. Ponad nią ryty kartusz z pustym polem.

Zarys problematyki artystycznej

Jerzy Wincenty Dubiecki herbu Ogończyk (zm. 1767) był chorążym wojsk koronnych. Jego małżonką była Zofia z Ostrowskich herbu Nałęcz. Epitafium w kościele w Raciborowicach wystawił mu syn – ksiądz Mateusz Władysław, który w roku powstania dzieła został mianowany kanonikiem katedralnym krakowskim. Typ epitafium w formie kolumny bądź, jak w omawianym przypadku, filara był niezwykle popularny w czwartej ćwierci XVIII wieku i charakterystyczny dla okresu neoklasycyzmu. W pustym kartuszu o wykroju owalu mógł pierwotnie znajdować się portret zmarłego.

Stan zachowania / Prace konserwatorskie

Spękania, ubytki mechaniczne. Marmurowy cokół wtórnie pokryty polichromią. Brak portretu zmarłego.

Streszczenie

Epitafium Jerzego Dubieckiego (zm. 1767) zostało wystawione w 1795 roku przez jego syna, Mateusza Władysława Dubieckiego. Typ epitafium w formie kolumny bądź, jak w omawianym przypadku, filara był niezwykle popularny w czwartej ćwierci XVIII wieku i charakterystyczny dla okresu neoklasycyzmu. W pustym kartuszu o wykroju owalu mógł pierwotnie znajdować się portret zmarłego.

Bibliografia

"Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. 1: Województwo krakowskie", Warszawa 1953
"Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska", Warszawa 2016
Wyżga Mateusz, "Parafia Raciborowice od XVI do końca XVIII wieku. Studium o społeczności lokalnej", Kraków 2011
Ogrodziński Wincenty, "Dubiecki Mateusz Władysław" , [w:] "Polski słownik biograficzny, t. 5" , Kraków 1939-1946 , s. 430-431

Jak cytować?

Paulina Kluz, "Epitafium Jerzego Dubieckiego ", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2020, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/epitafium-jerzego-dubieckiego

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności