Droga krzyżowa

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
oświęcimski
Gmina
Oświęcim
Miejscowość
Poręba Wielka
Metropolia
Krakowska
Diecezja
Bielsko-Żywiecka
Parafia
Św. Bartłomieja Apostoła
Kościół
Św. Bartłomieja Apostoła
Miejsce przechowywania
ściany korpusu nawowego
Identyfikator
DZIELO/13040
Kategoria
obraz
Ilość
14
Czas powstania
druga połowa XIX wieku
Technika i materiał
olej na płótnie
Wymiary podstawowe
szerokość – 66 cm
wysokość – 123 cm
Wymiary szczegółowe
Wysokość bez ramy – 77 cm
Autor noty katalogowej
Paulina Chełmecka
Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polska

Opis

Obrazy cyklu stacji drogi krzyżowej mają kształt stojących prostokątów. Charakteryzują je wielopostaciowe, zdynamizowane, wielofiguralne kompozycje najczęściej osadzone na tle pejzażu lub architektury. Malowidła cechuje stosunkowo plastyczny modelunek postaci – fizjonomii, muskulatury, draperii. Proporcje sylwetek oraz ich upozowanie są poprawnie uchwycone. Kolorystyka obrazów jest żywa, nasycona, o stosunkowo szerokiej gamie barw. Obrazy ujmują drewniane, profilowane, polichromowane ramy w odcieniu ciemnej czerwieni z dodatkiem złoceń, ze zwieńczeniem o linii wklęsło-wypukłej, mieszczącym łaciński, majuskułowy numer stacji pod złoconym krzyżem. W dolnej części białe pole o kształcie prostokąta mieszczące nazwy poszczególnych stacji.

Zarys problematyki artystycznej

Nabożeństwo drogi krzyżowej stanowi zespół rozważań nad ostatnimi chwilami życia Jezusa od momentu skazania na śmierć, poprzez przejście z krzyżem ulicami Jerozolimy na miejsce stracenia, po złożenie jego ciała do grobu. Wraz ze wzmożonym w średniowieczu ruchem pielgrzymkowym kult, jakimi na terenie Jerozolimy otaczano miejsca ostatniej ziemskiej wędrówki Jezusa, stopniowo przenosił się na tereny zachodniej Europy. Tam kształtował się pod wpływem przybierającej różne formy pobożności pasyjnej i wiążącym się z nią pragnieniem współczucia umęczonemu Chrystusowi oraz uczestnictwa w jego cierpieniach. Wraz z potrzebą stworzenia odpowiedniego nabożeństwa pojawiała się konieczność wydzielenia służących dewocji miejsc w obrębie kościołów lub w ich najbliższym otoczeniu (np. korytarze klasztorne, dziedzińce przykościelne), a także powstawania tzw. kalwarii (najstarsza w Polsce Kalwaria Zebrzydowska, 1609-1617). Początkowo liczba stacji drogi krzyżowej wahała się od kilku do kilkunastu. Ostateczny układ 14 stacji ukształtował się z końcem XVIII wieku. Nabożeństwo to, początkowo praktykowane głównie w zgromadzeniach zakonnych, stopniowo wprowadzano w parafiach, gdzie krzewiło się od lat siedemdziesiątych XIX wieku. Cykle plastyczne w układzie 14 scen upowszechniły się w XVIII wieku, m.in. dzięki twórczości Giovanniego Battisty Tiepola (kościół Frari w Wenecji, 1745) a na terenie Polski Szymona Czechowicza (kaplica zamkowa w Podhorcach, 1763). Na przestrzeni XIX wieku stacje drogi krzyżowej wykonywane na potrzeby kościołów parafialnych w różnorodnych technikach (od malarstwa olejnego, przez litografie, odlewy gipsowe, płaskorzeźby po oleodruki) cechowały przede wszystkim wielopostaciowe sceny o charakterze narracyjnym.

Stan zachowania / Prace konserwatorskie

Dobry; po konserwacji.

Streszczenie

Znajdujące się na ścianach wnętrza kościoła parafialnego w Porębie Wielkiej stacje drogi krzyżowej powstały najprawdopodobniej w drugiej połowie XIX wieku.

Jak cytować?

Paulina Chełmecka, "Droga krzyżowa ", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2021, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/droga-krzyzowa

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności