Epitafium Francesci Cucchi i Catariny Francesci Placidi

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
Kraków
Gmina
Kraków
Miejscowość
Kraków
Metropolia
Krakowska
Diecezja
Krakowska
Parafia
Klasztor Sióstr Bernardynek
Tagi
epitafium Placidi Francesco
Miejsce przechowywania
kruchta kościoła
Identyfikator
DZIELO/21095
Kategoria
epitafium
Ilość
1
Czas powstania
po 1756 roku
Technika i materiał
marmur dębnicki, kuty, polerowany, złocony; olej na blasze
Wymiary podstawowe
szerokość – 73 cm
wysokość – 97 cm
Inne wymiary – obraz: 22 x 16 cm
Autor noty katalogowej
Józef Skrabski
Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 4.0

Opis

Epitafium w kształcie podwieszonej pod gzyms tkaniny. Gzyms profilowany, wybrzuszony półkoliście, z owalnym polem, w którym znajduje się portret zmarłych. Kobiety ukazane w popiersiu, w trzech czwartych, z oczami na wprost. Pod nim tablica z inskrypcją w kształcie podwieszonej zawiniętej na bokach tkaniny zakończonej motywem lambrekinu. W polu inskrypcja: „D(EO) O(PTIMO) M(AXIMO) / LAPIS HIC / MATREM SIMUL TEGIT et FILIAM / MATER / FRANCISCA CUCHI VENETA / EMENSO IN PIETATE CATHOLICA. / 74. ANNORUM CURDU / IN VIAM AETERNITATIS 13.AUGU(STI) 1753 ABIIT. / FILIA EJUS / CATHARINA FRANCISCI PLACIDI / S(ACRE) R(EGIE) M(AIESTATIS) ARCHITECTI et CAPITANI CONJUNX / MATREM SUAM / 43 ANNIS IN VIRTUTIBUS IMITATA / 10 MAJI A(NNO) 1756 HUC SECUTA. / UTRAMQ VIATOR / PIIS AD DEUM VOTIS PROSEQUERE / et VALE”.

Zarys problematyki artystycznej

Epitafium swojej teściowej Francesci Zucchi i żony Catariny Zucchi ufundował Francesco Placidi. Dzieło to należy do najciekawszych przykładów epitafiów z wykorzystaniem motywu draperii jako tablicy inskrypcyjnej. Jest to typ wywodzący się z rzymskiej sztuki barokowej, a najbardziej znanym tego rodzaju zabytkiem jest epitafium niedoszłej świętej Marii Raggi w kościele Santa Maria Sopra Minerwa zamówione u Gian Lorenza Berniniego (1643) przez jej potomków Ottaviana, Tomassa i Lorenza Raggich. W Polsce pierwsze epitafium z tablicą inskrypcyjną naśladującą tkaninę upamiętnia biskupa Piotra Gembickiego w katedrze na Wawelu. Zaprojektował je Giovanni Battista Gisleni, rzymski architekt w służbie króla Władysława IV; rzeźbę biskupa wykonał sprowadzony z Rzymu Giovanni Francesco Rossi. Epitafium ufundowane i zaprojektowane przez Placidiego wpisuje się zatem w tradycję wykształconą w kręgu Berniniego, jednego z najważniejszych twórców dobry baroku w XVII wieku. To niepozorne dzieło jest swoistym popisem umiejętności Placidiego, jednego z najwybitniejszych architektów czynnych w Krakowie w XVIII wieku.

Stan zachowania / Prace konserwatorskie

Obraz zniszczony, z ubytkami, blacha skorodowana.

Streszczenie

Epitafium Francesci Cucchi i Catariny Francesci Placidi, teściowej i żony architekta Francesca Placidiego, powstało po 1756 roku. Zaprojektowane przez Placidiego, jednego z najwybitniejszych architektów czynnych w Polsce w dobie późnego baroku, nawiązuje do typu epitafiów wykształconych w Rzymie, w których tablica inskrypcyjna stanowi naśladownictwo tkaniny.

Bibliografia

"Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. 4: Miasto Kraków, cz. 2: Kościoły i klasztory śródmieścia, z. 1", Warszawa 1971
Lepiarczyk Józef, "Architekt Franciszek Placidi, około 1710-1782" , „Rocznik Krakowski” , s. 65-126

Jak cytować?

Józef Skrabski, "Epitafium Francesci Cucchi i Catariny Francesci Placidi", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2021, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/epitafium-francesci-cucchi-i-catariny-francesci-placidi

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności