Dębno Podhalańskie

Województwo
MAŁOPOLSKIE
Powiat
nowotarski
Gmina
Nowy Targ
Tagi
cystersi epidemia Józef Janos karczma kolonizacja niemiecka młyn potop szwedzki prawo niemieckie rejestr poborowy Spisz starostwo Szczyrzyc tenuta Zamagurze zaraza
Autor opracowania
Artur Karpacz
Uznanie autorstwa 4.0

Zabytki

Parafie

Opis topograficzny

Dębno położone jest w widłach Dunajca i Białki, w obrębie Kotliny Nowotarskiej, na wysokości około 550 m n.p.m. Zabudowania wsi ulokowano na południe od drogi wojewódzkiej nr 969, łączącej Nowy Targ z Nowym Sączem. Dalej ciągnie się równina podhalańska, zajęta częściowo na łąki i pola uprawne. Duży kompleks leśny w okolicy stanowi pobliski bór sięgający Łopusznej. Dębno sąsiaduje m.in. z Maniowami, Frydmanem, Harklową, Łopuszną, Nową Białą oraz Krempachami.

Streszczenie dziejów

Od połowy XIII wieku Dębno stanowiło uposażenie klasztoru Cystersów w Szczyrzycu, przechodząc później w ręce różnych rodzin rycerskich. Do lokacji wsi na prawie niemieckim doszło w latach 1325-1335, a akcją przewodził zasadźca Urban z Grywałdu. Około 1440 roku miejscowość należała do Bełzowskich, a następnie do Komorowskich. Już wówczas Dębno razem z pobliskimi Gronkowem i Ostrowskiem tworzyło niewielki kompleks majątkowy, zwany potocznie tenutą dębieńską. W 1505 roku król Aleksander Jagiellończyk nadał włości w dzierżawę Jordanom z Zakliczyna herbu Trąby, dzięki czemu połączyli oni wieś z administrowanym przez nich zamkiem w Czorsztynie. W lustracji województwa krakowskiego z 1564 roku wykazano, że Dębno zamieszkiwało 15 rodzin kmiecych osiadłych na 117 prętach (około 170 ha). Od początku XVII stulecia osada z kluczem majątkowym pozostawała w rękach rodziny Ochotnickich. Duże spustoszenie w regionie poczyniły wojska szwedzkie, plądrując Zamagurze w maju 1656 roku. Zgodnie z informacjami zawartymi w kolejnym rejestrze poborowym z 1680 roku, Dębno liczyło jeden łan sołtysi, siedem łanów kmiecych oraz 13 zagród bez ról. W latach 1709-1711 Spisz nawiedziła epidemia dżumy, dziesiątkując tutejszą ludność. Po wieloletnich trudach większość miejscowości na Spiszu podniosła się gospodarczo i społecznie dopiero w połowie XVIII wieku (w 1777 roku Dębno zamieszkiwało 187 osób w 40 domach). Niestety w 1769 roku Austria zbrojnie zajęła Podhale, przyczyniając się później do pierwszego rozbioru Polski. Wieś weszła w skład nowo powołanego Królestwa Galicji i Lodomerii, podlegając administracyjnie cyrkułowi w Nowym Sączu. Początek XIX stulecia w okolicy to czas nawracających epidemii cholery i tyfusu. Z czasem zauważalnie wrosła liczba mieszkańców, lecz znaczne przeludnienie oraz trudna sytuacja ekonomiczna wymuszały niekiedy emigrację zarobkową na zachód Europy bądź za ocean. Po proklamowaniu niepodległych Rzeczpospolitej i Czechosłowacji w listopadzie 1918 roku, granicę między państwami wytyczono kilkadziesiąt kilometrów na południe od rzeki Białej. W okresie międzywojennym przystąpiono m.in. do reorganizacji szkolnictwa i likwidacji reliktów pańszczyzny. Warto dodać, że we wsi działał wówczas zyskujący popularność ludowy rzeźbiarz Józef Janos. We wrześniu 1939 roku armia słowacka zajęła Zamagurze, wcielając je w obręb autorytarnego kraju pozostającego w sojuszu z Trzecią Rzeszą. Dębno znów stało się miejscowością przygraniczną, co sprzyjało nielegalnemu handlowi i przemytowi. W Polsce Ludowej wśród mieszkańców osady nadal dominowało rolnictwo i hodowla owiec. Wraz z transformacją ustrojową w 1989 roku w regionie wzmógł się ruch turystyczny – w Dębnie szczególnie związany z tutejszym drewnianym kościołem.

Dzieje miejscowości

W XIII stuleciu górzyste tereny na południe od Myślenic były w posiadaniu możnego rodu Gryfitów. Jeden z jego znakomitych przedstawicieli, Teodor zwany Czadrem, w 1234 roku uzyskał zgodę od księcia Henryka Brodatego na kolonizację niezamieszkanych ziem wzdłuż rzek: Ostrówka, Dunajec, Rogoźnik, Lepietnica i Stradomka. Do powyższego celu postanowił zaangażować cystersów – zakon sprawdzający się w uprawie ziemi, hodowli zwierząt, rybołówstwie czy nawet w handlu, co niewątpliwie pomogłoby w rozwoju dziewiczych terytoriów. Wystarawszy się u biskupa krakowskiego Wisława o pozwolenie na osadzenie mnichów w Ludźmierzu, suto uposażył przyszły konwent i rozpoczął budowę drewnianej świątyni. Niestety rychła śmierć darczyńcy w 1238 roku oraz ciężkie warunki naturalne Podhala zmusiły zakonników do przeniesienia się do bezpieczniejszego Szczyrzyca. Pomimo znacznego oddalenia od otrzymanych włości, bracia zainicjowali szeroką akcję kolonizacyjną na powierzonym im terenie. W interpolowanym dokumencie wystawionym przez Bolesława Wstydliwego w 1254 roku książę potwierdził przywileje cystersów, wymieniając m.in. pola i łąki w Dębnie jako beneficjum klasztoru. Niemniej do lokacji wsi doszło dopiero w latach 1325-1335, kiedy brat Jacek Lesziczki oraz rycerze Piotr, Marcin i Jerzy powierzyli Urbanowi z Grywałdu misję przeniesienia osady na prawo niemieckie. W efekcie zasadźca uzyskał sołectwo z dwoma wolnymi łanami kmiecymi miary frankońskiej (około 45 ha), z których odprowadzać miał jedynie dziesięcinę biskupią w wysokości 6 groszy oraz wiardunek srebra od łana (odpowiednik jednej czwartej grzywny lub 12 groszy). Z racji położenia Dębna przy ruchliwej i niebezpiecznej granicy z Królestwem Węgier, Urbana zwolniono z obowiązku służby w czasie wojny. Ponadto zezwolono mu na wzniesienie na Dunajcu jednego młyna o dwóch kołach (lub dwóch po jednym). Urban pobierał także szóstą część wartości czynszów i trzeciego denara od opłat za wymierzone kary. Warto tutaj dodać, że z kolei kmiecie musieli oddawać daniny właścicielom wsi – na Boże Narodzenie po kurczęciu z łana, na Wielkanoc po 12 jaj, a na Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny po dwa sery.

W drugiej połowie XIV wieku prawa dziedziczne do Dębna w całości przeszły w ręce rodzin rycerskich. Od 1396 roku o władzę zwierzchnią nad wsią procesowały się pani Piechna z Żeleźnikowej i pani Spytkowa z Kępanowa, występując w imieniu niejakiego Ścibora. W 1419 roku do długoletniego sporu włączył się Adam z Tura, podsędek łęczycki, otrzymując Dębno w dożywotnie rządy za sumę zaledwie 30 grzywien. Około 1440 roku osada należała już do Bełzowskich, którzy po zastawieniu majątku Piotrowi z Gabania, a następnie wydzierżawieniu włości Goworkowi z Suchodołu, ostatecznie w 1460 roku sprzedali wieś za 200 grzywien Piotrowi Komorowskiemu. Podczas konfliktu Kazimierza Jagiellończyka z Maciejem Korwinem rodzina Komorowskich poparła króla Węgier, przypłacając niefortunny wybór konfiskatą mienia. Polski monarcha wcielił wówczas tzw. tenutę dębieńską (razem z Gronkowem i Ostrowskiem) do starostwa czorsztyńskiego, wydzielając dobra z powrotem w 1487 roku na rzecz braci Jana i Mikołaja z Janiewic (z uposażeniem w wysokości 100 florenów i 50 grzywien). W kolejnych latach osadą zarządzali: Jan Wojnowski (1492), Jan Jabłoński (1497) i Feliks Gilowski (1504). Rok później król Aleksander pozwolił Jordanom z Zakliczyna wydzierżawić tenutę dębieńską, dzięki czemu mogli połączyć wieś z administrowanym przez nich zamkiem w Czorsztynie. Niestety nie utrzymali jej długo, gdyż miejscowość znów zmieniła najemców, przynależąc w 1518 roku do dworzanina Feliksa Wierzbięty (ten w ciągu kilku lat sprzedał świeżo nabyte włości wraz z sołectwem Jakubowi Gołaszowskiemu). W rejestrze podatków na wojsko z 1536 roku odnotowano pobór z dwóch i pół łana, karczmy oraz młyna. Natomiast w lustracji województwa krakowskiego z 1564 roku wykazano, że Dębno zamieszkiwało 15 rodzin kmiecych osiadłych na 117 prętach (około 170 ha), płacących czynsz z 10 wirteli (działek), a także uiszczających obiedne (8 groszy) oraz daninę w postaci ryb, kur, jaj i serów. Dodatkowo od pięciu zagród pobierano opłatę po 12 groszy (sołtys otrzymywał jedną szóstą od wszystkich czynszów, co równało się 24 groszom), a królewszczyzna wynosiła po 8 groszy. Według protokołów wizytacyjnych biskupa krakowskiego Jerzego Radziwiłła z 1598 roku we wsi przebywało 16 rodzin kmiecych i 10 zagrodniczych.

Od początku XVII stulecia wieś z okolicznym kluczem majątkowym pozostawała w rękach Ochotnickich – Macieja (1614) i jego syna Jana (1618). Duże spustoszenie w regionie poczyniły wojska szwedzkie w trakcie tzw. potopu, plądrując Zamagurze w maju 1656 roku. Po wyniszczającym konflikcie zbrojnym liczba gospodarstw spadła z około 40 do 23. Zgodnie z informacjami zawartymi w kolejnym rejestrze poborowym z 1680 roku Dębno miało jeden łan sołtysi, siedem łanów kmiecych oraz 13 zagród bez ról. W latach 1709-1711 Spisz nawiedziła straszna epidemia dżumy, dziesiątkując tutejszą ludność. Zaraza w połączeniu z przemarszami przez Małopolskę szwedzkich i rosyjskich oddziałów zaangażowanych w trzecią wojnę północną (1700-1721) oraz przygraniczne manewry zbuntowanego księcia Siedmiogrodu, Franciszka II Rakoczego, doprowadziły do regresu gospodarczego w regionie. Większość miejscowości na Zamagurzu podniosła się dopiero w połowie XVIII wieku. W inwentarzu dóbr tenuty dębieńskiej z 1739 roku znajduje się wzmianka, że we wsi było już 15 łanów kmiecych, 4 zagrody i 15 komorników. Rosła też liczba mieszkańców, wynosząc w 1777 roku 187 osób w 40 domach. Osiem lat wcześniej Cesarstwo Austriackie pod pretekstem utworzenia kordonu sanitarnego przed potencjalnym ogniskiem chorób zakaźnych na południu województwa krakowskiego, zbrojnie zajęło Podhale i ziemię sądecką. Jak się szybko okazało, powyższa aneksja była tylko wstępem do pierwszego rozbioru Polski, ratyfikowanego w 1772 roku przez wszystkie państwa ościenne. Dębno weszło w skład nowo powołanego Królestwa Galicji i Lodomerii, podlegając administracyjnie okręgowi (Bezirk) i cyrkułowi w Nowym Sączu, a po reformie 1867 roku przynależąc do powiatu nowotarskiego. W okresie staropolskim ostatnim odnotowanym dzierżawcą majątku pozostawał w 1765 roku Jan Grabianka, nadal korzystający z dawnych przywilejów sołectwa i czerpiący dochody z własnych ról oraz młyna i karczmy.

Pierwsze lata XIX stulecia w regionie to czas nawracających epidemii cholery i tyfusu, przynoszonych przez żołnierzy wracających z kampanii napoleońskiej. Z upływem lat stale zwiększała się liczba chłopów zamieszkujących Dębno, sięgając 379 osób w 1869 roku i 461 osób w 1910 roku. Niestety powyższe wskaźniki gwałtownie spadły w momencie zakończenia pierwszej wojny światowej, co niewątpliwie było skutkiem wyniszczającego konfliktu zbrojnego, a także wzmożoną wcześniej emigracją górali z Podhala i Spisza do Stanów Zjednoczonych. Wprowadzenie autonomii w Galicji w 1867 roku obudziło patriotyczne nastroje wśród Polaków i Słowaków zamieszkujących rejon tatrzańskim, jednak zasadnicze zmiany na tym gruncie przyniósł dopiero listopad 1918 roku, kiedy proklamowano niepodległe państwa Polskie i Czechosłowackie. Jednym z zadań stojących przed nowymi bytami państwowymi było ustalenie rozdzielających je granic, wytyczonych ostatecznie po nieudanym plebiscycie przez Radę Ambasadorów obradującą w belgijskim Spa w 1920 roku. Część Zamagurza z Frydmanem, Kacwinem, Łapszami Wyżnymi i Niżnymi, Niedzicą czy Dębnem przypadła Polsce, przesuwając tym samym przedrozbiorową granicę kilkadziesiąt kilometrów na południe. Następnie reformy państwowe objęły szkolnictwo, odziedziczone po systemie edukacji funkcjonującym w monarchii austro-węgierskiej. Ciągle przeważały szkoły jednoklasowe z placówkami utrzymanymi w nie najlepszym stanie oraz doskwierał brak wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej. Ponadto w regionie nadal obowiązywała pańszczyzna dworska zwana żelarką, zlikwidowana przez władze Rzeczpospolitej dopiero w 1931 roku. W okresie międzywojennym w Dębnie mieszkał artysta ludowy Józef Janos. Po powrocie z frontu włoskiego w 1916 roku z odmrożonymi nogami i „pomieszanymi zmysłami” Janos zamknął się w sobie, cierpiąc najpewniej na zespół stresu pourazowego. Z czasem jednak odkrył drzemiący w nim talent snycerski, dekorując najpierw swój nowy dom, a następnie czyniąc drobne zdobienia innych chat. Później zaczął naprawiać stare rzeźby w kapliczkach oraz tworzyć nowe przedstawienia. Jego opus magnum stanowią niewątpliwie wykonane w 1934 roku płaskorzeźby, feretrony, klęczniki, konfesjonał i świecznik zwany pajączkiem w kościele parafialnym w Dębnie. W kolejnych latach Janos działał m.in. w opactwie Cystersów w Szczyrzycu oraz świątyniach w Krościenku nad Dunajcem, Rzepienniku Strzyżewskim i Jaszczurówce w Zakopanem.

We wrześniu 1939 roku armia słowackiego generała Ferdinanda Čatloša razem z jednostkami niemieckimi najechała Rzeczpospolitą w rejonie Jurgowa. Po szybkim zajęciu Zamagurza nową granicę między autorytarną republiką księdza Tisy a Generalnym Gubernatorstwem wytyczono na rzece Białej. Podobnie jak w okresie staropolskim, Dębno znów stało się miejscowością przygraniczną. Zaistniała sytuacja sprzyjała nielegalnemu handlowi oraz przemytowi towarów spożywczych i przemysłowych ze Spisza na Podhale, bowiem obowiązkowe kontyngenty żywnościowe na Słowacji były znacznie niższe niż w okupowanej Polsce (Niemcy pobierali przymusowe daniny w małych ilościach zboża, siana, kartofli, grzybów czy miodu). Na początku 1944 roku Armia Krajowa zawiązała w okolicy struktury państwa podziemnego (operowały tu oddziały „Wichra”, „Zawiszy” i „Lamparta”). Pierwsi żołnierze radzieccy pojawili się w pobliżu Dębna w styczniu 1945 roku, „wyzwalając” region w niespełna miesiąc. Dwa lata później kosztem utrzymania Zaolzia socjalistyczna Czechosłowacja odstąpiła Polskiej Republice Ludowej dawne tereny za rzeką Białą, wracając tym samym do przedwojennej granicy. W latach pięćdziesiątych XX wieku większość gospodarstw chłopskich na Zamagurzu liczyła średnio około 5 ha, posiadając także spore udziały w łąkach i lesie harklowskim. Rzemiosło nadal skupiało się na usługach stolarskich, ciesielskich, ślusarskich czy kowalskich. Wzorem sąsiedniego Podhala rozwinięto hodowlę owiec wraz z przetwórstwem wełny. Zgodnie z reformą administracyjną w 1955 roku powołano Gromadzkie Rady Narodowe, włączając Dębno do gromady w Łopusznej. W 1973 roku zlikwidowano powiaty i przywrócono gminy jednostkowe, przydzielając wieś do województwa nowosądeckiego i okręgu w Nowym Targu. Transformacja ustrojowa Polski Ludowej w kraj demokratyczny i wolnorynkowy odbiła się na Zamagurzu bezrobociem, wymuszającym po 1989 roku emigrację mieszkańców do większych miast. Z czasem lokalnym władzom udało się rozbudować sieć wodociągową i kanalizacyjną oraz powiększyć bazę noclegową, do czego z pewnością przyczynił się wzmożony ruch turystyczny. Warto dodać, iż na Spiszu nadal prężnie działa mniejszość słowacka, inicjująca liczne imprezy okolicznościowe, w tym przegląd folklorystyczny czy dni kultury. Obecnie Dębno zamieszkuje ponad 800 osób.

Ciekawostki

W okresie międzywojennym Dębno odwiedził pianista Witold Małcużyński. Słysząc wcześniej o rosnącej popularności Józefa Janosa, w czasie wizyty u artysty stwierdził, że posiada już jego jedno dzieło i chętnie kupi drugie. Janos na to miał odpowiedzieć: „Dy jak taki artysta, to niech se sam zrobi”.

Kalendarium

1
1234

Zgoda od księcia Henryka Brodatego na kolonizację niezamieszkanych ziem wzdłuż rzek: Ostrówka, Dunajec, Rogoźnik, Lepietnica i Stradomka uzyskana przez Teodora zwanego Czadrem. Sprowadzenie cystersów i rozpoczęcie budowy drewnianej świątyni.

2
1238

Śmierć darczyńcy. Przeniesienie cystersów do Szczyrzyca.

3
13 wiek

Cystersi ze Szczyrzyca wznieśli pierwszą drewnianą świątynię.

4
1254

Dokument Bolesława Wstydliwego potwierdzający przywileje zgromadzenia cystersów do dębnickich terenów.

5
od 01.01.1325 do 31.12.1335

Lokacja wsi na prawie niemieckim. Założenie parafii pw. Św. Michała Archanioła.

6
14 wiek

Prawa dziedziczne do Dębna przeszły w całości do rodzin rycerskich.

7
1396

Władza zwierzchnia wątpliwa, procesy pani Piechnej z Żeleźnikowej i pani Spytkowej z Kępanowa.

8
1400

Prawo prezenty do świątyni dębieńskiej otrzymali prepozyci klasztoru Kanoników Regularnych od Pokuty w Libichowej, wyznaczając proboszcza, Pawła, syna Więcława.

9
1419

Po długim sporze, Dębno przejmuje Adam z Tura, podsędek łęczycki.

10
od 01.01.1440 do 31.12.1460

Wieś należy do rodziny Bełzowskich.

11
15 wiek

Wzniesiony kościół, zachowany do dziś, w typie charakterystycznym dla Podhala, gotycka, jednonawowa, drewniana świątynia z kwadratową nawą i prostokątnym prezbiterium. Zastosowano konstrukcję wieńcową.

12
1460

Wieś przejmuje za 200 grzywien Piotr Komorowski, przy poparciu króla Węgier, Kazimierz Jagiellończyk wcielił tereny Dębna do starostwa czorsztyńskiego.

13
1487

Wydzielenie ponowne tzw. "tenuty dębieńskiej" na rzecz braci Jana i Mikołaja z Janiewic.

14
od 01.01.1492 do 31.12.1497

Dębno dzierży Jan Wojnowski.

15
od 01.01.1497 do 31.12.1504

Dębno dzierży Jan Jabłoński.

16
31.12.1505

Dębno dzierży Feliks Gilowski.

17
od 01.01.1505 do 31.12.1518

Wykupienie tenuty dębieńskiej przez Jordanów z Zakliczyna, połączenie z administrowanym przez nich zamkiem w Czorsztynie.

18
1518

Przejęcie wsi przez Feliksa Wierzbiętę, następnie wieś w rękach Jakuba Gołaszowskiego.

19
1529

Liber retaxationum potwierdza, że parafia dębieńska nie była zbyt bogata, dziesięcina plebańska wynosiła 1 grzywnę.

20
1536

Rejestr podatków na wojsko, informacje o poborze z dwóch i pół łana, karczmy i młyna.

21
1564

W Dębnie mieszka 15 rodzin.

22
1598

W Dębnie mieszka 16 rodzin kmiecych i 10 zagrodniczych.

23
17 wiek

Wieś w rękach braci Ochotnickich, Macieja i Jana.

24
1608

W protokołach wizytacji biskupiej sporządzonej przez kanonika Jana Januszowskiego, wzmianka o wieży z izbicą dostawionej do korpusu świątyni.

25
1630

Włączenie parafii do okręgu w Maniowcach ze względu braku poprawy trudnej sytuacji parafii w związku z protestanckimi neofitami.

26
1680

Tereny Dębna określa się na łan sołtysi, siedem łanów kmiecych oraz 13 zagród bez ról.

27
17 wiek

Regres ekonomiczny parafii, konfiskaty paramentów, żywności.

28
od 01.01.1709 do 31.12.1711

Epidemia dżumy.

29
1728

W protokołach wizytacji biskupiej krakowskiego duchownego Feliksa Konstantego Szaniawskiego informacje o co 3 tygodniowym posługiwaniu proboszcza maniowskiego i dziekana nowotarskiego.

30
18 wiek

Wzrost liczby ludności, rozwój gospodarczy.

31
1765

Ostatni odnotowany właściciel majątku.

32
1769

Zbrojne przejęcie Podhala i Ziemi Sądeckiej przez Cesarstwo Austriackie. Dębno w nowo powołanym Królestwie Galicji i Lodomerii, w cyrkule Nowy Sącz.

33
1783

Reorganizacja struktury diecezji przez cesarza austriackiego Józefa II, powołanie biskupstwa z siedzibą w Tarnowie. Parafię dębieńską pozostawiono przy dekanacie nowotarskim.

34
19 wiek

Epidemie cholery i tyfusu.

35
1886

Parafia św. Michała Archanioła przyłączona ponownie do krakowskiej diecezji.

36
19 wiek

Zainteresowanie świątynią, prace konserwatorskie, restauracja części zniszczonych malowideł przez Marię Ritter i Tadeusza Sas-Treleckiego.

37
20 wiek

Zwiększenie liczby chłopów w Dębnie. Powolne reformy państwowe, wychodzenie z kryzysu spowodowanego wojną.

38
od 01.01.1921 do 31.12.1940

Artysta ludowy, Józef Janos, snycerskie dekoracje chat, rzeźby w kapliczkach oraz płaskorzeźby i feretrony, klęczniki, konfesjonały do kościoła parafialnego.

39
od 01.01.1934 do 31.12.1936

Wymiana drewnianej konstrukcji wieży, hełm pokryto nowymi gontami.

40
1939

Wytyczenie granicy między Generalnym Gubernatorstwem a autorytarną republiką księdza Tisy na rzecze Białej, Dębno jako przygraniczna miejscowość.

41
01.1945

Wyzwolenie Dębna przez radzieckich żołnierzy.

42
1949

Odkrycie fragment romańskiej lipowej deski z malowidłem św. Agnieszki i św. Katarzyny, najstarszego polskiego malowidła tablicowego.

43
1955

Powołanie Gromadzkich Rad Narodowych, Dębno włączone do gromady w Łopusznej.

44
1973

Dębno w województwie nowosądeckim, okręgu nowotarskim.

45
20 wiek

Liczne emigracje mieszkańców do większych miast z powodu bezrobocia na Zamagurzu. Wzmorzony ruch turystyczny m. in. ze względu na folkowe wartości oraz zabytkowe kościoły.

46
1996

Reaktywacja i wydzielenie zniesionej do Maniowów parafii.

47
od 01.01.1991 do 31.12.2010

Generalna renowacja świątyni.

48
2003

Umieszczenie dębieńskiej świątyni na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego Naturalnego UNESCO.

Bibliografia

Sikora Franciszek, "Dębno" , [w:] "Słownik historyczno-geograficzny województwa krakowskiego w średniowieczu, cz. 1" , s. 532-534
Figiel Stanisław, "Polski Spisz", Warszawa 1999
Monita Rafał, Skorupa Andrzej, Milan Józef, "Dębno Podhalańskie. Kościół drewniany", Kraków 2011
Staich Tadeusz, "Dębno cudami słynące", Kraków 1990
Milan Józef, "Dębno Podhalańskie i jego osiem cudów", Dębno Podhalańskie 2012

Jak cytować?

Artur Karpacz, "Dębno Podhalańskie", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2022, źródło:  https://sdm.upjp2.edu.pl/miejscowosci/debno-podhalanskie

Uwaga. Używamy ciasteczek. Korzystanie ze strony sdm.upjp2.edu.pl oznacza, że zgadzasz się na ich używanie. Więcej informacji znajdziesz w zakładce Polityka prywatności